Materia Pierwsza

STRUKTURA MATERII PIERWSZEJ

Fakt materialny ujęty w przyczynach wewnętrznych odnosi metafizyka do przyczyn zewnętrznych. Materia faktu zależy od formy, którą urealnia i aktualizuje. Jest ona realna i wskazuje na swą naturalną przyczynę sprawczą – Materię Pierwszą jako samoistną. Poznanie tego, że istnieje Materia Pierwsza – fakt samoistny – jest pośrednie. Materia faktualna nie tłumaczy się samo przez się w tym, że jest. Jako podlegająca formie, która ją ogranicza, podlega przyczynom. Z tego względu także to, że istnieje wymaga przyczyny. Teza, że Materia Pierwsza jest samoistna i niezniszczalna oraz stanowi przyczynę sprawczą materii zależnej jest empirycznym wnioskiem materialistycznym. Należy ona do faktologii i wskazuje na przyczynę, która jest zewnętrzną przyczyną wszystkich zależnych materii faktualnych. Materia Pierwsza jako samoistna jest materią bez konkretnej formy (na co wskazuje materia w stanie osobliwym przed wielkim wybuchem). Stwierdzamy to na podstawie skutku, którym jest zależna materia faktualna. Materia pierwsza jest materią prostą, która zawsze jest przyczyną realności. Nie musi i nie może mieć przyczyn, które by ją wyjaśniały, gdyż to ona właśnie stanowi przyczynę wyjaśniającą realność wszystkich faktów. Nie pochodzi od przyczyn, nie jest przyczyną siebie, nie sprawia jej nicośœć. Jest sama z siebie samoistną materią, jest faktem pierwszym niezróżnicowanym formalnie – Archefaktem. Jako materia przejawia się we własnościach materialnych. Stanowią one atrybuty materii samoistnej. To, czy Materię Pierwszą można zinterpretować jako rodzaj energii, stanowi ważny problem œświatopoglądowy faktologii. Materia pierwsza – jako samoistna i niezniszczalna jest faktem o niepowtarzalnej jednorodnej strukturze.

Obecność MATERII PIERWSZEJ

Arystoteles definiował pierwszą przyczynę jako pierwszego poruszyciela, który następnie stracił kontakt z Kosmosem. Była to jeszcze filozofia pojęć. Faktologia nie zajmuje się pojęciami, ale realnymi faktami materialnymi. Na terenie faktologii po dokonaniu rekonstrukcji arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn pojawia się zagadnienie kontaktowania Materii Pierwszej z faktem. Po przyjęciu zasady kauzalizmu przyjmującej empiryczną tezę, że przyczyna jest tym, co sprawia, i jest tam, gdzie działa – poszukuje się przyczyny materii faktualnej. Ma to swoje usprawiedliwienie na terenie poznania syntetycznego. Rozumienie faktualne – wygenerowane w wyniku oddziaływania na nas formalnych treści – kieruje nas do dobra faktu poprzez relacje materialne. W tym kontakcie z faktem doznajemy zdumienia, że zastajemy w fakcie jego materię. Gdy wiążemy ją z treściami formalnymi, zaczynamy uprawiać faktologię. Gdy ujmujemy materię faktu osobno (abstrahowanie), zaczynamy uprawiać materializm. Abstrahowanie jest czynnością intelektu analitycznego. Ta materia ujęta w poznaniu syntetycznym za pomocą rozumienia faktualnego nie jest dla nas Materią Pierwszą, gdyż spotykamy tu jedynie materię, która urealnia formę tego konkretnego faktu. W wyniku rozumowania dochodzimy do wniosku (na podstawie teorii przyczyn), że pochodzi ona od Materii Pierwszej, której istotą jest sama materia jako prosta i samoistna.

ATRYBUTY MATERII PIERWSZEJ

Materia samoistna, którą zgodnie z materializmem utożsamiamy z faktem pierwszym – przejawia się we własnościach materialnych, które są jej atrybutami. Atrybutami materii są realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro i piękno. Atrybuty te ukazują sposoby kontaktowania się Materii Pierwszej z innymi faktami, gdy te fakty już istnieją. Istota Materii Pierwszej tożsama z jej istnieniem nie podmiotuje własności formalnych. Są w Materii Pierwszej tylko własności materialne. Nie ma podstaw do orzekania o materii formalnej (związanej z formą) takich własności, jak: niezniszczalnoœć, wiecznoœć, koniecznoœć, nieskończonoœć czy też prostota, dlatego te własności łączymy tylko z Materią Pierwszą, nie są one jednak atrybutami materii. Te własności formułujemy w wyniku porównania pierwszej materii faktualnej z innymi faktami złożonymi z zależnej materii faktualnej – związanej z formą. Formy faktów materialnych są zniszczalne, nie są wieczne, są niekonieczne i skończone. Materia samoistna ujęta w odniesieniu do skutków jawi się jako przyczyna faktualna, która zapoczątkowuje poza sobą zależną i pochodną materię zapoczątkowującą fakty.

IDENTYFIKACJA MATERII PIERWSZEJ

Identyfikacji Materii Pierwszej dokonuje się na podstawie rozpoznanych skutków przyczynowania, czyli istnienia materii faktów materialnych. Te pochodne i zależne fakty materialne swą realnością wskazują na Materię Pierwszą – samoistną – jako na przyczynę sprawczą. Nie wskazują one na inną aktualizowaną przez Materię Pierwszą jej zawartość. Wskazują jednak na własności materialne jako jej atrybuty i podstawy relacji przyczynowania z faktami. Własności te wskazują, że mogą wiązać fakt z Materią Pierwszą relacje materialne. Materia pierwsza nie stanowi elementu strukturalnego żadnego faktu. Jest jednak tam, gdzie działa. Przebywa w faktach na sposób obecności (jako skutku własności aktualności). Przebywa w całym fakcie materialnym i we wszystkich jego elementach strukturalnych. Materia Pierwsza wiąże się z każdym faktem przez relację przyczynowania, zgodnie ze swoją naturą samoistnej materii uobecnia się w jego realności. Nie ma żadnych warunków powstania interfaktów przyczynowania – one zachodzą każdorazowo, gdy jest fakt.

Pierwsze zasady faktonauk

PIERWSZE ZASADY
Należy odróżnić przejawy materii od pierwszych zasad faktologii. Przejawy materii odsyłają do swego źródła, czyli do materii faktualnej, która zapoczątkowuje fakt. Przejawy materii są wobec tego sposobem jawienia się faktu innym faktom. Są wyrazem istnienia wśród innych faktów w postaci faktualnej aktualności, odrębności i realności odznaczającej się wewnętrzną jednością formalnych treści. Pierwsze zasady jako pierwsze zdania opisujące fakt nie wyrażają formalnych elementów faktu. Są zdaniami ujmującymi przejawy materii, sposób istnienia faktu. Te przejawy materii są treścią pierwszych zasad faktologii. Wypływają one z filozofii pierwszej, jaką jest metafizyka Arystotelesa: aliquis, unitum, realis, aktualis – cztery przejawy każdej materialnej rzeczy: odrębność, jedność, realność, aktualność – to przejawy istnienia każdej rzeczy.


Empiryczne zasady logiczno-ontologiczne odpowiednio dla powyższych przejawów to:
– ALIQUIS: odrębność – zasada niesprzeczności: byt nie jest niebytem, niebyt nie jest bytem;
– UNITUM: jedność – zasada tożsamości: byt jest bytem, niebyt jest niebytem;
– REALIS: realność – zasada racji dostatecznej: byt ma rację, czyli powód swego bytu;
– ACTUALIS: aktualność – zasada wyłączonego œśrodka: albo coœś jest teraz, albo nie jest.

ZASADY FAKTOLOGII

Przyjęcie tezy, że byt i niebyt materii są tym samym naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wykluczenie tej zasady dawałoby prawdzie i fałszowi tę samą pozycję. Nie możemy więc uznać, że nicośœć jest przyczyną istnienia materii faktu. Prawdziwa jest tylko teza, że fakt materialny jest przyczyną istnienia materialnego. Tę tezę chroni zasada racji dostatecznej. Informuje nas ona także o tym, że zachodzi proporcjonalność między skutkiem a przyczyną. Ponieważ w fakcie materialnym są różne elementy strukturalne, muszą one zależeć od właœciwych sobie przyczyn zewnętrznych. Wewnętrzna w fakcie materia wskazuje na zewnętrzną wobec siebie Materię Pierwszą jako swą przyczynę. Materia pierwsza musi być tym, co sprawia, czyli materia i forma w Materii Pierwszej są tym samym. Twierdzenie to jest podstawą faktologii Archefaktu.

WNIOSKI PRAKTYCZNE

Pierwsze zasady są powszechnie obowiązujące w realnym œwiecie. Są one atrybutami pierwszej materii, która jest kamieniem filozoficznym. Są również zasadą istnienia materialnego wszystkich faktów. Zestawienie pierwszych liter ich łacińskich nazw pozwala na przypadkowe zidentyfikowanie istnienia aury ontologicznej, która jest podstawową rzeczywistością dla działań metafizycznych. AURA ontologiczna jest zbudowana analogicznie do aury ekologicznej. Wszystkie przejawy istnienia materialnego są współzależne i stanowią naturalne œśrodowisko działania metafizyka. Dzięki bilateralności umysłu metafizyk jest na stałe powiązany z AURĄ ontologiczną, w niej działa, porusza się i istnieje. Z niej również czerpie siłę i moc swojej praktyki metafizycznej. Analogicznośœć można przedstawić na podstawie wizualizacji aury ekologicznej.

Przejawy materii

PRZEJAWY MATERII

Przejawy materii nie zależą od doznającego je faktu, lecz wyłącznie od faktu, którego materię przejawiają. Są one zamienne z faktem, tzn. że istniejący fakt zawsze przejawia swoją materię i – że gdy jest – są w nim jego przejawy. Nie zachodzi jednak zależność odwrotna: same przejawy materii: realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro, piękno, nie występują poza faktem i nie są z nim tożsame. Gdy pod wpływem rozumienia faktualnego skierujemy się do oddziałującego na nas faktu, odkrywamy, że ten fakt jest wobec nas otwarty, skoro spowodował kontaktowanie i poznanie go i że zwracając się do niego, odbieramy go jako dobro, gdyż akceptujemy go i chcemy z nim nawiązać kontakt. Otwarcie się ku nam faktu i jego udostępnianie się nam przez poznanie stanowi w fakcie materialną własność prawdy. Powodując pośrednio przez rozumienie faktualne nasze skierowanie się do faktu, ten fakt ujawnia materialną własność dobra. Realność, prawda i dobro faktu stanowią te przejawy jego materii, które możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. W materializmie można podzielić przejawy materii na dwie grupy: [1] ujawniające fakt w sobie (odrębność, aktualność, jedność, realność), [2] ujmujące fakt w odniesieniu do nas (prawda, dobro, piękno).

JEDNOŚĆ

Jedność jest w fakcie materialnym przejawianiem się podporządkowaniu materii faktualnej wszystkich stanowiących go elementów strukturalnych formy. Ujawnia więc, że materia jako element strukturalny faktu zapoczątkowuje fakt i w nim dominuje, że wobec tego urealnia cały fakt i aktualizuje w nim całą wewnętrzną strukturę formy. Ta formalna struktura wyraża właśnie jedność podporządkowań, co oznacza, że forma i jej przejawy nie mogą wyprzedzać materii, że materia ją urealnia. Zdanie ujawniające jedność faktu stanowi zasadę tożsamości materialnej faktu. Wyraża ono wewnętrzną zależność od materii zespołu elementów strukturalnych formy. Jest więc zdaniem na temat wewnętrznej zawartości faktu i taka powinna być jego materialistyczna nazwa – zasada jedności materialnej faktu.

REALNOŚĆ

Realność jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii w jego funkcji urealniania całej wewnętrznej zawartości faktu. Realność jest taką własnością, która w obszarze faktu wyklucza nicośœć nazywaną niebytem. Ujawnia i powoduje, że to, co urealniła i zaktualizowała materia jest faktem i że po prostu jest. Realność ujawnia najwyraŸniej, że fakt jest. Własność ta staje się treścią zasady racji dostatecznej faktu, która wyraża to, że tylko to, co materialne, co jest, stanowi przyczynę faktu, zarówno przyczynę wewnętrzną, jak i zewnętrzną. Tylko fakt jest przyczyną faktu. Niebyt nie może być przyczyną faktu materialnego. Żaden fakt materialny nie może być przyczyną siebie – musiałby wówczas istnieć przed swoim zmaterializowaniem. Przypisywanie faktowi materialnemu pozycji przyczyny siebie powodowałoby traktowanie nicośœci jako czegośœ materialnego. Nawet samoistna Materia Pierwsza nie jest przyczyną siebie. Po prostu jest wieczną, niezniszczalną materią samą w sobie.

ODRĘBNŒOŚĆ

Odrębność jest w fakcie materialnym tym przejawem materii, który wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały fakt materialny. Jest to obszar osobny, niepowtarzalny, pozwalający w mowie wewnętrznej na sformułowanie zdania, że fakt odrębny nie jest zarazem drugim faktem. Własność odrębności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą niesprzeczności faktu, a w materializmie zasadą niesprzeczności materialnej faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem, że konieczne elementy strukturalne faktu – materia i forma – stanowią fakt, są wewnętrznymi przyczynami wyłącznie tego faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem, że fakt materialny posiada swe wewnętrzne przyczyny niezależnie od naszego ich poznania. Dlatego, że fakt jest materialny, następuje jego udostępnianie, kontaktowanie i poznanie.

AKTUALNOŚĆ

Aktualność jest to przejaw w fakcie materialnym jego materii. Polega ona na mocy wywoływania tego, co w tym fakcie aktualne, teraŸniejsze, faktyczne, rzeczywiste, dominujące. W fakcie materialnym aktualność jest tym przejawem materii, który powoduje, że fakt jest teraz i tylko teraz. Fakt nie istnieje ani w przeszłości, ani w przyszłości, wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały uobecniający się nieustannie fakt materialny. Teraz jest to obszar pozwalający na sformułowanie zdania, że fakt istnieje teraz albo nie istnieje –i jest to zasada aktualności materialnej faktu. Własność aktualności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą wyłączonego œśrodka. Własność aktualności ujawnia też, że czas nie istnieje, że jest własnością formalną faktu mierzoną tylko TERAZ – od jego początku do jego końca. W aktualnym TERAZ nieistniejąca przyszłoœć przechodzi w nieistniejącą przeszłoœć.

PRAWDA I FAŁSZ

Prawda jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego zawartości, która urealniana i aktualizowana jest przez jego materię. Prawda faktu przejawia materialną zawartość jego treści, którą jest jego forma. Prawda powoduje udostępnianie się faktu innym faktom. Własność prawdy jest niezależna od jej poznawania – ona je wyprzedza – wprost umożliwia poznanie faktu. Fałsz nie jest przeciwieństwem prawdy – jest tylko brakiem zgodności wiedzy z przekazaną przez fakt informacją o swoich elementach strukturalnych – jest cechą zdań. Fałsz nie jest nawet cechą pojęć, czyli ujętych w znaki naszych rozumień. Fałsz jest groźny w obszarze mowy wewnętrznej, gdyż w niej powstają pojęcia i sądy jako znaczenia nazw i zdań.

DOBRO I ZŁO.

Dobro jest w fakcie materialnym przejawianiem się materii jako powodu zachęcania, byśmy odnieśli się ufnie do oddziałującego faktu. Ta własność nie powstaje dopiero w czynnościach wyboru faktu. Uprzedza te czynności. Fakt ma więc taką własność dobra, że powoduje odnoszenie się do niego zawsze życzliwie. Jest to dobro materialne. Możemy wyodrębnić jeszcze inne rodzaje dóbr. Dobro fizyczne – dobro ujęte ze względu na jego rolę w fakcie, czyli ze względu na posiadanie przez fakt właściwej mu treści w postaci poszczególnych elementów składowych formy. Dobro moralne – dobro ujęte ze względu na jego rolę wobec innych faktów, czyli zgodnoœć z faktem jego natury, a zarazem naszych zachowań, gdy są one czynnością chronienia faktu w jego materii i formie i ich przejawach.

Zło jako takie nie jest faktem ani elementem faktu, ani jego własnością. Jest brakiem dobra zarówno w sensie faktualnym, jak i fizycznym i moralnym. Jest obmyślanym przez nas celem, który zlecamy faktom do wykonania. Jest więc zło narzuconym faktowi zadaniem. To zadanie wynika z wykluczenia celów pozytywnych chroniących materię faktów. Zło fizyczne jest brakiem potrzebnych faktowi, zgodnych z jego formą elementów składowych. Zło moralne jest brakiem zgodności faktu z jego naturą i spełnianiem działań niszczących fakty. Niszczących zarazem relacje chroniące materię faktu i jej przejawy w fakcie.

PIĘKNO I INTELIGIBILNOŒĆ

Piękno jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii, ukazującej siebie i cały fakt w jego odrębności, aktualności, jedności, realności, prawdzie i dobru. Piękno jest przejawem inteligibilności materii – wskazują na to cechy piękna. Jest ono jawieniem się faktu w jego całości, doskonałości jako spełnienia się i dokonania wewnętrznej struktury faktu, która jest harmonijna, wyznaczona jednością wszystkich jego elementów składowych formy. Dominująca w fakcie materia powoduje w jego formie swoistą prostotę i jasność oraz przejrzystoœć intelektualną jej struktury. Występuje też pogląd, że piękno jest łącznym przejawianiem się prawdy i dobra. Gdy ujmiemy zarazem prawdę i dobro faktu, doznajemy jego piękna. Znany jest też pogląd, że piękno wyprzedza wszystkie inne przejawy materii i doznaje go intelekt, zanim zacznie doznawać innych jego przejawów. Wynika on z tego, że piękno przejawia się zarówno wtedy, gdy ujmujemy fakt sam w sobie i zarazem odniesiony do nas. Ponieważ piękno jest doznawane przez intelekt, można je potraktować jako inteligibilnoœć materii.

JEDNOŚŒĆ ARTEFAKTU

Jedności przejawiającej materię faktów materialnych nie należy mylić z jednością spełniającą się w ludzkich wytworach – artefaktach, która polega na przyznaniu każdemu elementowi strukturalnemu wytworu – artefaktu – tej samej pozycji elementu niezależnego od innych. Przypisuje się zatem temu elementowi pozycję samodzielnoœci, co powoduje, że artefakt jest sumą samodzielnych elementów. Nie mogą one tworzyć jednego o wewnętrznej jedności samodzielnego faktu. Nie stanowią one faktualnej kompozycji. Stanowią one sumę faktów powiązanych relacjami, wyznaczonych naturą elementów. Człowiek połączył te elementy na miarę celu, który wyznaczył tej kompozycji. Artefakt realizuje ten cel, a więc zgodnie z nim funkcjonuje. Ta funkcja staje się pozorną formą artefaktu, pozwalającą go rozpoznać i używać. Zależąc od twórczoœci człowieka, artefakt powstaje mechanicznie na sposób dodawania części. Termin “addycja” wyraża to dodawanie i dlatego przypisujemy artefaktom strukturę addycyjną. Komponowane wytwory na podstawie pomysłu nigdy nie są faktami, lecz mechanicznie scaloną strukturą faktów materialnych. Zajmuje się nimi estetyka i logika. Faktologia zajmuje się tylko faktami. Identyfikuje jednak również artefakty i przestaje się nimi zajmować. Rozpoznaje je jako dzieła mechaniczne tworzone przez intelekt lub inne fakty, gdy np. pełnią rolę katalizatora mechanicznych połączeń cząstek materii w kamieniu. Jedność addycyjna artefaktu nie może być podstawą i treścią zasady jedności materialnej faktu (tożsamości). Odsyła ona bowiem do samodzielnych faktów o strukturze wewnętrznie podporządkowanych elementów i wyraża tę strukturę. Wyraża ona jedność przejawiającą całoœć zamysłu konstrukcyjnego wytwórcy artefaktu.

Rodzaje interfaktów

INTERFAKTY SPRAWCZE

Interfakt sprawczy jest jednokierunkową relacją zachodzącą między Materią Pierwszą a materią zapoczątkowującą fakt materialny. Jest to interfakt, który jest cechą lub skutkiem spowodowanym przez Materię Pierwszą w materii zapoczątkowującej fakt. Jest on cechą pochodności zależnej materii. Fakt materialny zapoczątkowany przez w nim zawartą materię wskazuje tą swoją realną materialnością na pochodnoœć od Materii Pierwszej. Interfakt sprawczy ma zatem postać skutku w materii zapoczątkowanej. Interfakty te są każdorazowo powodowaniem materialnej formy faktu. Interfakt ten działa w taki sposób na formę, że jednoczy, urealnia, aktualizuje i wyodrębnia zewnętrzne wobec niej tworzywo, które jest jej zewnętrzną przyczyną formalną. Komponowanie artefaktów z wczeœniej materialnych tworzyw nazywamy wytwarzaniem. Relacja sprawcza jest więzią zapodmiotowaną w samoistnej Materii Pierwszej, której zdekompresowana pozostałość po wielkim wybuchu wypełnia wszechśœwiat jako materia faktualna. Materia pierwsza uformowała w gwiazdach znany nam wszechœświat w postaci pierwszych czterdziestu pierwiastków chemicznych oraz wolnych cząstek elementarnych, które następnie stały się podstawą formowania kolejnych czterdziestu dwu pierwiastków w układach planetarnych i materii międzygwiezdnej. Sprawstwo pierwszej materii faktualnej nie jest niczym dowolnym i dokonuje się zgodnie z zasadami determinizmu i prawami odkrytymi przez naukę. Pierwsza Materia faktualna jest obecna w całym wszechświecie, gdyż przyczyna jest zawsze tam, gdzie działa i jest tym, co sprawia. Materia faktualna jest samoistnym faktem prostym i koniecznym, którego materię stwierdzono na podstawie skutków, które sprawia.

INTERFAKTY OSOBOWE

Interfakty osobowe są dwukierunkowe, tzn. jedna osoba jest podmiotem, a druga kresem tych relacji, a zarazem druga osoba jest podmiotem relacji skierowanych do osoby, która teraz jest kresem, a przedtem była nadawcą relacji osobowych. Jest siedem interfaktów osobowych opartych na własnościach materialnych: realności (akceptacja), prawdy (otwarcie), dobra (oczekiwanie), aktualności (obecność), odrębności (szacunek), jedności (pojednanie) i piękna (podziw). Osoba swoimi własnościami materialnymi oddziaływa na podobną własność drugiej osoby. To oddziaływanie stanowi nadawanie relacji poprzez jej podmiot, którym dla każdej relacji jest jakąœ własnością faktu. To oddziaływanie własnościami materialnymi na takie same własności innych osób dzieje się niezależnie od poznania i decyzji. Poznanie i decyzje tylko skłaniają je do używania tych relacji, chronią je lub niszczą. Chronienie i niszczenie oznacza tu pogłębianie relacji osobowych ich narastającą intensywność, a nie ich unicestwienie. Nawet zabójstwo wynika z akceptacji realności.

INTERFAKTY A PRAXIS

Gdy fakty przejawiają swoje własności materialne w trakcie ich kontaktowania się, nawiązują się wówczas między nimi relacje materialne, a między osobami relacje osobowe. Relacje materialne wyprzedza relacja istotowa kontaktowania się za pomocą własności formalnych. Jest ta relacja podstawą praktyki – zespołu relacji realnych kontaktujących fakty. Na jej gruncie tworzą się relacje materialne. Relacje materialne nie są w faktach wczeœniej niż relacje formalne. Jest tu pewna równowaga, gdyż fakt jest formą materialną. Własności materialne są pierwsze i podstawowe, gdyż właśnie pierwsza i podstawowa jest materia przejawiająca się we własnościach materialnych: realności, prawdzie, dobru, aktualności, odrębności, jedności, pięknie. Już zastajemy je w fakcie, gdy wywołane doznaniem elementów formalnych rozumienie faktualne skieruje nas w mowie wewnętrznej do oddziałującego na nas faktu. Wola zastaje te relacje na granicy faktualnego obszaru osoby i skłania do kontaktowania się z faktem. Kontaktowanie polega w poziomie poznania syntetycznego na akceptującym skierowaniu się do doznawanych elementów strukturalnych formy faktu i jego przejawów materii. Z pomocą relacji materialnych wiążemy się z przejawami materii drugiego faktu i poprzez te przejawy odnosimy się z podziwem do zapoczątkowującej ten fakt materii.

INTERFAKTY OBECNOŒCI

Interfakty osobowe stanowią podstawowe i pierwotne œśrodowisko osób. ŚŒwiat i przyroda są œśrodowiskiem wtórnym, chroniącym materię osób, ale wystarcza tylko faktom nieosobowym. Osobom potrzebne jest przebywanie wśród osób. Relacje osobowe oparte są na własnościach materialnych.

UOBECNIENIE – to przebywanie wśród osób jest ich obecnością opartą na własności aktualności, która jest fundamentalną własnością interfaktyczną. Relacje osobowe są więc postacią obecności – sprawują obecność i ją wyrażają. Tylko aktualność powoduje współobecnoœć faktów dokonującą się poprzez kontaktowanie. Kontaktowanie jest podstawowym interfaktem istotowym – dzięki niemu tworzone są interfakty osobowe.

AKCEPTACJA – własność realności dwu faktów osobowych powoduje relację życzliwego współprzebywania, czyli akceptacji. Realność jest podstawą współprzebywania, i jako taka staje się żródłem wartości, gdy się spełnia we wzajemnej akceptacji.

POJEDNANIE – własność odrębności i jedności wywołuje dążenie do jednoczenia osób we wspólnotach komórkowych (rodzina, związki partnerskie), regionalnych (wspólnota mieszkaniowa, miejska), globalnych (ludzkoœć). Jedność jako podstawa ludzkiej tożsamości nieustannie motywuje do likwidacji osobności i oddzielenia oraz jest podstawą dążeń do pojednania ludzkości przez przezwyciężanie kulturowych – artefaktycznych przeszkód rozłamowych.

OTWARCIE – tworzy się na podstawie oddziaływania osób swą własnością prawdy. Sama własność jest otwarciem się osób na siebie, udostępnianiem się sobie.

OCZEKIWANIE – powstaje w dwóch osobach na podstawie własności dobra i piękna, które jest ufnym powodem potrzeby trwania we wzajemnej akceptacji i otwarciu. Jest nadzieją, że każda osoba będzie zaakceptowana i obdarzona zaufaniem. Dobro jest tą własnością, która wywołuje w drugiej osobie zgodę na współprzebywanie i wzajemne otwarcie się na siebie. Dążenie do znalezienia się w powiązaniach przez akceptację i otwarcie stanowi nadzieję.

INTERFAKTY ISTOTOWE

Interfakty formalne są oparte na własnościach formalnych i są jednokierunkowe. Budują się przez oddziaływanie faktów na jakieœ inne fakty, które odbierają ten wpływ swoimi elementami strukturalnymi. Jest to wpływ przyczyn formalnych na konstytuowanie się formy faktu. Np. fakty rozumne uzyskują wiedzę, fakty nierozumne doznają wrażeń, fakty wegetatywne doznają skutków katalizujących przemiany, substancje chemiczne w wyniku powinowactwa otrzymują nowe własności. Interfakty formalne są podstawą kontaktowania z innymi faktami, które odbierają ich wpływ swoimi elementami strukturalnymi, a poprzez to oddziaływanie aktualizują się relacje materialne pod postacią obecności. Interfakty formalne różnią się od materialnych tym, że wywołują skutki różne od siebie. Są jednak ważne i potrzebne, gdyż wspierają w trwaniu relacje osobowe, a także materialne. Potrzebne są do chronienia relacji osobowych, chronienia istnienia materialnego faktów i ich materialnych własności.

Fakt relacyjny czyli interfakt

INTERFAKT PODZIAŁ RELACJI

Wszelkie powiązania łączące dwa realne fakty są relacjami, a niektóre z nich nazywa się interfaktami. Interfakty mogą być materialne lub formalne. Interfakty materialne budują się na przejawach materii dwóch faktów. Interfakty formalne oparte są na własnościach formy. Niecały fakt jest bezpoœrednim podmiotem relacji. Tym bezpoœrednim podmiotem jest poszczególna własność.

BUDOWA INTERFAKTÓW

Interfakt jest niesamodzielnym faktem występującym pomiędzy dwoma samodzielnymi faktami. Jako fakt niesamodzielny wspiera się na tych faktach, które łączy. To swoiste bytowanie “pomiędzy” nazywa się faktem relacyjnym jako przyporządkowanie jednego do drugiego. Jeden fakt jest podmiotem lub przyczyną działania – nadawania relacji. Fakt odbierający działanie jest kresem – podstawą doznawania tego działania. Interfakt zawsze wskazuje na podmiot, który go nadaje, oraz na kres, który go odbiera. Interfakt łączy dwa fakty, gdy już istnieją. Terminy podmiot i kres nie są zamienne z terminami “przyczyna” i “skutek”. Relacja nadawana przez podmiot nie stwarza i nie tworzy kresu jako skutku swego działania. Ten kres już istnieje i dlatego może nawiązać więź z oddziałującym na kres podmiotem.

NATURA INTERFAKTU

Podmiot i kres relacji wyznaczają naturę interfaktu, jego istotną zawartość. Można więc rozpoznać interfakt i jego naturę, odwołując się do podmiotu i kresu relacji. Podmiot i kres są podstawą wykrycia interfaktu i określenia jego natury, tego więc, czym on jest jako powiązanie między dwoma faktami. Zdarza się często, że staramy się określić relację samą w sobie bez odwoływania się do jej podmiotu i kresu. Powoduje to, że relacje są wtedy czymś tylko wymyślonym. Może z tego powodu sądzi się powszechnie, że relacje są tylko myślne. Aby je usprawiedliwić, szuka się dla nich osobnego powodu ich występowania. Powoduje to, że wyznaczona przez właœciwy jej powód relacja jest osobną strukturą, która może łączyć dowolne dwa fakty. Relacje stają się wtedy paradoksalne, a ponadto, jeżeli są to relacje poznania, można to poznanie przypisać faktom, w których nie ma w ogóle władz poznawczych. Prawidłowe określenie interfaktów wymaga wskazania najpierw na podmiot i kres, które wyznaczają naturę interfaktu.

RELACJE WEWNĄTRZFAKTUALNE

Nie wszystkie relacje są interfaktami. Są relacje, które są zawsze realne i łączą wewnętrzne tworzywa faktu, tzn. stanowiące fakt jego elementy strukturalne. Podmiotem tych relacji jest materia, a kresem forma faktu. Materia wywołuje w formie skutki zgodne z tym, czym jest. Forma wywołuje w materii skutki zgodne z tym, czym jest. Ten skutek ze strony materii to urealnienie i aktualizowanie formy i jej elementów strukturalnych. Ten skutek ze strony formy to ograniczenie i indywidualizowanie materii faktu, czyli uczynienie materią tylko tej formy współstanowiącej z tą konkretną już materią faktu materialnego. Te skutki zachodzą między wszystkimi wewnętrznymi elementami faktu, także więc głównie między materią i formą.

INTERFAKTY ZEWNĄTRZFAKTUALNE

Nie wszystkie relacje zewnątrzfaktualne są interfaktami, gdyż mogą one być myślne i realne. Metafizyk nie zajmuje się relacjami myślnymi, ale tylko zewnątrzfaktualnymi relacjami realnymi, czyli interfaktami. Wyróżnia się cztery rodzaje relacji myślnych ze względu na podmiot i kres:

podmiot i kres relacji są myślne,
jeden kres relacji jest myślny,
kresem relacji jest niebyt,
relacja jest ujęciem realnego podmiotu i kresu jako rodzaju (rośœlina) i gatunku (drzewo – dąb).

Metafizyk zajmuje się relacjami realnymi zewnątrzfaktualnymi, czyli interfaktami. Interfakty zgodnie z wewnętrzną strukturą faktu są formalne i materialne. Interfakty materialne budują się na własnościach materialnych, a interfakty formalne budują się na własnościach formalnych.

Teoria czterech przyczyn

PRZYCZYNY ZEWNĘTRZNE

Nie można jednak przyjąć, że manifestującą materię realność i jedność materia zawdzięcza tylko sobie. W fakcie obok materii i formy nie ma innych podstawowych elementów strukturalnych, a to powoduje zgodnie z zasadą niesprzeczności, że w fakcie musi działać jakiœ czynnik materialny zewnętrzny wobec faktu. Ten zewnętrzny czynnik jest materią samą w sobie, gdyż wskazuje na to sprawiony skutek. Przyczyna musi być bowiem tym, co sprawia. Odkryta wczeœniej zależność materii od formy domaga się takiej zależnoœci materii faktu od materii zewnętrznej samej w sobie, która jest materią w swej formie, czyli materią samoistną – Materią Pierwszą.

[Cztery postacie materii] Materia sama w sobie, która jest materią w swej formie (materia i jej forma jest tożsama), nie zależy od przyczyn, gdyż jest pierwszą przyczyną każdego faktu – jest materią faktualną. Materia faktualna jest przyczyną wszystkich zależnych faktów materialnych. Jako materia sama w sobie jest materią samoistną, niestwarzalną i niezniszczalną oraz realną przyczyną zależnych faktów materialnych, które powstały po wielkim wybuchu. Materia Pierwsza początkowo istniała w stanie osobliwym, a obecnie po wielkim wybuchu istnieje w stanie faktualnym zapoczątkowującym wszystkie fakty materialne w rozszerzającym się wszechświecie. Materia faktualna 380 milionów lat po wielkim wybuchu wygenerowała pierwszą formę, jaką posiadają atomy wodoru. Atomy wodoru są przyczynami formalnymi wszystkich innych form materialnych. Aktualnie materia wodorowa stanowi 95% masy wszechœświata. Ponadto duża część materii to tzw. ciemna materia, która jest trzecią postacią materii. Być może ciemna materia to skupiska materii w stanie osobliwym, w których nie ma jeszcze żadnych własności formalnych typu SI i dlatego jest ona niewidoczna i niewykrywalna, ale oddziałuje intensywnie na dany nam wszechœświat quasi-grawitacyjnie.

W danym nam empirycznie wszechświecie zależna materia wraz z formą współstanowi fakty materialne jako ich wewnętrzne tworzywo. Z tego wynika, że pierwsza materia faktualna pozostała po wielkim wybuchu jest przyczyną powstania aktualnie zależnej od formy materii wtórnej, która jest czwartą postacią materii. To przyczynowanie przez materię faktualną jest urealnieniem i zapoczątkowaniem faktu materialnego - nie jest jego stwarzaniem.

PRZYCZYNA MATERIALNA

Zapoczątkowanie faktu nie jest procesem, lecz mocą powodowaną przez Pierwszą Materię, która sprawia, że zależna materia jest skutkiem wskazującym na swą przyczynę. Ta zależność od przyczyny jest wewnątrz zapoczątkowanej materii jej cechą. Nie zmienia więc natury materii samoistnej, która składa się z jednego prostego elementu strukturalnego. Zależna materia pozwala nam odkryć Materię Pierwszą, która tłumaczy pojawienie się zależnej materii zapoczątkowującej fakt materialny. Cały fakt nabywa cechy skutku i zależnoœci od faktualnej Materii Pierwszej. Ta przyczyna powoduje zgodnie ze swą naturą tylko zależną materię faktów, która urealnia i aktualizuje formy faktów. Materia zależna nie konstytuuje formy faktów, ale tylko ją urealnia i aktualizuje. Forma sama z siebie nie może konstytuować faktu, gdyż byłaby przyczyną siebie. Przyczyną byłaby wtedy, gdy jeszcze nie istniała, a wówczas fakt i nie-fakt byłby tym samym, co naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wynika z tego, że konstytuowanie formy wymaga także zewnętrznych przyczyn. A zatem natura formy wskazuje na właściwe jej przyczyny zewnętrzne. Nie są to przyczyny sprawcze formy, gdyż urealnia je i aktualizuje w fakcie jej materia. Zewnętrzne przyczyny formalne mogą być tylko jej wzorem, modelem, miarą o charakterze przyczyny aktualizowanej przez wewnętrzną w fakcie materię. Formy faktów otaczających konkretny fakt nazywa się przyczynami formalnymi. Znaczy to, że wyznaczają treść tego, czym jest fakt już po jego urealnieniu i zaktualizowaniu.

PRZYCZYNY FORMALNE

Przyczyny formalne nie są tworami myślowymi. Przyczyny te są formami, które realnie wpływają na fakt materialny. Wywołuje to takie realne upodobnienie i wymierzenie przyczynowanej formy, że jej materia musi to podobieństwo i miarę zaktualizować. Dla wyjaśnienia wpływu przyczyn formalnych rozważmy przyczyny formy człowieka. Strukturalnie istota człowieka składa się z części psychicznej i fizycznej. Taką budowę wyznaczają formy zewnętrzne – czyli rodzice konkretnego faktu ludzkiego. Rodzice przekazali potomstwu swój kod genetyczny i poprzez wychowanie ukształtowali wraz z wpływem kultury sferę psychiczną. Dla sfery fizycznej przyczyny formalne zawierają się w kodzie genetycznym rodziców i cząstkach materii, takich jak: tlen, woda, aminokwasy, witaminy, sole mineralne. Rodzice i otoczenie innych osób są przyczynami formalnymi dla sfery psychicznej dziecka, a substancje są przyczynami formalnymi dla sfery fizycznej.

FORMALNY UKŁAD PRZYCZYN

Formalny układ przyczyn to bezpośœrednie i wystarczające przyczyny zewnętrzne wewnętrznych przyczyn faktu. Wewnętrzną przyczyną faktu jest jego materia i wyzwolona w fakcie przez materię współstanowiąca ten fakt forma. Kompozycję formy wyznaczają przyczyny formalne, a aktualizuje i urealnia tę kompozycję materia faktualna. Przyczyną materialną tej materii jest faktualna Materia Pierwsza. Wskazanie na zewnętrzną wobec faktu Materię Pierwszą uwalnia nas od tezy, że materia zależna jest samoistna. Gdyby nie miała swej zewnętrznej przyczyny byłaby samoistna i zarazem zależna, gdyż ograniczona przez formę. Byłaby więc czymś i zarazem tym czymś by nie była – to naruszałoby zasadę niesprzeczności – a taki fakt nie mógłby być realny. Materia zależna gdyby była przyczyną siebie, wskazywałaby na to, że jeszcze nie istniejąc, jednak istnieje, skoro działa. Przyjmowalibyœmy tezę, że niemateria i materia są tym samym, a to naruszałoby zasadę niesprzeczności.

Struktura faktu

2. STRUKTURA FAKTU

PRZYCZYNY FAKTU – UJĘCIE STRUKTURALNE

Na strukturę faktu składają się różnorakie elementy składowe, które identyfikujemy za pomocą jej stopniowej konkretyzacji. Te, od których zależą realność i tożsamość faktu nazywa się przyczynami wewnętrznymi faktu. Przyczyny te możemy ująć ze względu na strukturę faktu i ze względu na jego genezę. Pierwsze ujęcie ukazuje powiązania między przyczynami wewnętrznymi, drugie ujęcie ukazuje ich wzajemne zależnoœci. Ujęcie strukturalne ujmuje fakt jako materię i formę.

Materia jest elementem faktu, który czyni ten fakt czymś rzeczywistym. Czyniąc to nie jest jednak czynnością, procesem, relacją. Jest wewnątrz faktu tym tworzywem, które aktualizuje wszystkie własności formy zdeterminowane przyczynami zewnętrznymi, które są jej elementami składowymi, urealniając je, czyli wiążąc ze sobą. W ten sposób staje się niepowtarzalnym elementem faktu , który zostaje prze nią zapoczątkowany.

Forma jest powodem tożsamości faktu i ze względu na to jest inna w każdym fakcie. Ta innoœć wskazuje na wewnętrzne zróżnicowanie formy.

Przejawem materii jest aktualność, realność, jedność i odrębność faktu.

Przejawów formy jest wiele, ale przede wszystkim są to własności zdefiniowane w układzie SI: czasowość [s], przestrzenność [m], termalność [K], ilość [kg], jakość [mol], elektryczność [A], œświetlistośœć [Cd]. Materia nie posiada atrybutów przestrzennoœci i czasowoœci, gdyż w stanie osobliwym – przed wielkim wybuchem – nie było jeszcze przestrzeni i czasu. Czas i przestrzeń to atrybuty formalne powstałe 13,5 mld lat temu.

PRZYCZYNY FAKTU – UJĘCIE GENETYCZNE

Ujęcie genetyczne uwzględnia powiązania i realność między wewnętrznymi przyczynami faktu. Pierwszą w fakcie jest zapoczątkowująca go materia, która aktualizuje, jednoczy i urealnia fakt, a więc wszystkie współstanowiące go elementy formalne. Ta materia jest zależna od formy, którą urealnia, i jako Ÿródło realności formy materia wyłania jej treść, która formalnie indywidualizuje samą tę materię. W ten sposób forma staje czymś współstanowiącym fakt razem z materią. Forma powoduje tożsamość i określoność faktu. Forma w substancjach chemicznych i organizmach wywołuje własności SI, w człowieku poza nimi wywołuje własności intelektualno-zmysłowe i wegetatywne, w zwierzęciu własności zmysłowe i wegetatywne, w roślinie tylko własności SI i funkcje wegetatywne.

Urealnienie faktu przez materię polega na zapoczątkowaniu go i urzeczywistnieniu. Jedność materialna powoduje ogarnianie wszystkiego, co urealnione i związane ze sobą, co powoduje, że fakt staje się strukturalną jednością. Ta jedność przejawia w fakcie materię i jej dominującą rolę pierwszego elementu strukturalnego. Uaktualnienie to takie zachowanie się materii faktu, że wszystko, co w fakcie urealnione staje się teraz. Dzięki ogarnięciu przez materię wszystkiego, co w fakcie zaktualizowane, fakt staje się strukturalną jednością. Ujęcie genetyczne faktu materialnego wskazuje, że pierwszym elementem strukturalnym faktu jest materia, która zapoczątkowuje fakt i rozwija swą cechę zależnoœci ze związaną z sobą sferą formalną. Urealnia ją i aktualizuje, powodując wyłonienie się jej zróżnicowanej i zindywidualizowanej treści ogarniętej jednością. Ta zróżnicowana treść jest ważna i istotna, jest formą faktu, która decyduje o wewnętrznej tożsamości faktu materialnego. Mówimy zatem, że fakt materialny jest materią i formą. Formę charakteryzują własności poszczególnych elementów strukturalnych, które ogarniane przez materię otrzymują od niej strukturalną aktualność, jedność, odrębność i realność. Te cztery wyżej wymienione przejawy materii stają się podmiotem materialnych relacji między faktami. Poprzez te relacje człowiek doznający tych przejawów materialnych oddziałującego na niego faktu spotyka się z zawartością tego faktu. Dzieje się to w nim na poziomie poznania syntetycznego. W poziomie mowy analitycznej zwraca uwagę to związanie materii z urealnioną formą i jej elementami składowymi. Jest to zależność w poziomie skutków. Forma jest powiązana z materią w poziomie przyczyn. Materia udziela formie realności, ale nie otrzymuje swej realności od formy.

Istota faktu materialnego

OBECNOŚĆ FAKTU

Poznanie syntetyczne jest obszarem poznania niewyraźnego, w którym metafizyk nie produkuje jeszcze pojęć, lecz reaguje realnymi odniesieniami na realne działanie prawdy materialnej faktu, który z kolei za pomocą tej własności prawdy przekazuje informacje o sobie.

Więzi osobowe oparte są na atrybutach i przejawach materialnych faktów. Aktualność faktów powoduje obecność, realność łączy poprzez jej akceptację, a prawda i dobro powodują wzajemne otwarcie i oczekiwanie. Takie więzi jak poznanie powodują tylko kontaktowanie się faktów. Na wywołane przez aktualność faktu kontaktowanie metafizyk reaguje uobecnieniem. Spełnia się ono w odniesieniu do wszystkich aktualnych faktów.

Gdy realistyczne poznanie zostaje zakłócone przez dominujący w kulturze idealizm – ignorujący prawdę i dobro faktów ludzkich – może dojść w wyniku zastąpienia faktologii polemologią do zamiany współprzebywania w agresję. Wówczas współoczekiwanie zostanie wypełnione beznadzieją i zastąpione współzabijaniem, a współotwarcie zamieni się w negację i walkę pełną nienawiści.

ISTOTA FAKTU A POZNANIE

Forma faktu jest tym, co wyznacza tożsamość faktu. Ponieważ kontaktowanie owocuje doznaniem zmysłowym i rozumieniem intelektualnym, to w poznawanej formie rozróżniamy jej strukturę elementów składowych, które wyznaczają charakter i specyfikę całego faktu. Specyfika faktu wskazuje na typ faktu, tzn. na te elementy strukturalne, które pozwalają zaliczyć go do danej grupy, do osobnego gatunku, który jest abstraktem faktu w postaci pojęcia gatunkowego, np. człowieka. Forma faktu identyfikowana jest tylko jako ten jeden niepowtarzalny fakt w sposób niewyraźny i konkretystyczny zarazem, bo tę cechę wnosi cecha identyczności. W ten sposób fakt jest pewną faktycznością określoną. Rozpatrywanie formy w tym, czym ona jest, w jej złożonej strukturze wewnętrznej daje tylko układ zdań przedstawiających poszczególne aspekty faktu w postaci jego stopniowej konkretyzacji. Ten pełny obraz formy możliwy jest zatem do uzyskania dopiero na terenie intelektu analitycznego w sposób abstrahującej konkretyzacji aspektowej. Całościowy obraz formy uzyskujemy już w intelekcie syntetycznym jeszcze przed uświadomieniem jej sobie w mowie wewnętrznej. Jest to droga do odkrycia w fakcie jego urealniającej materii oraz jego zewnętrznej przyczyny Materii Pierwszej.

MATERIA FAKTUALNA A POZNANIE

Materia jest w fakcie jego pierwszym elementem strukturalnym powodującym jego realność, aktualność, odrębność i jedność wewnętrznego tworzywa formalnego. Materia wraz z formą stanowią fakt. Wszystko, co jest odrębne, aktualne, realne i przejawia wewnętrzną jedność treści jest materialne i dlatego istnieje. To, co materialne przejawia się poprzez prawdę faktualną, która udostępnia fakt w trakcie kontaktowania. To udostępnianie jest skutkiem prawdy jako atrybutu materii faktualnej. Fakt w trakcie kontaktowania nadaje informacje całą swoją zawartością formalną. To powoduje u człowieka skierowanie się do faktu oddziałującego poprzez rozumienie faktualne wygenerowane w intelekcie syntetycznym. To skierowanie powoduje zastanie formy faktu dzięki jego atrybutom materialnym: aktualności, jedności, odrębności i realności. Materia faktu wywołuje zdumienie, że to, co poznawane znajduje się na zewnątrz w fakcie oddziałującym. Za pomocą intelektu analitycznego poprzez stopniową konkretyzację człowiek zaczyna porządkować te doznania i nazywać elementy zastane w oddziałującym na niego fakcie. Aktualność, jedność, odrębność i realność nie są elementami formy. Tym elementem przejawiającym te własności jest materia urealniająca ten fakt, która znajduje się tak blisko formy, że ogarnia ją swoimi atrybutami i przejawami, oraz współkomponuje się z formą w jeden fakt. Fakt, który nie byłby odrębny od innych faktów nie posiadałby jedności wewnętrznych elementów, nie byłby aktualny i realny. Forma związana z materią współstanowi fakt. Materia, która urealnia formę staje się tylko jej właśœciwą materią.

Podstawowe pojęcia faktologii

ZNACZENIE FAKTOLOGII

Metafizyk studiujący faktologię staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które tym, że są (materia) i czym są (forma) stają się pięknem filozofii, szczęściem intelektu, faktualnym jego oczyszczeniem. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza uwalnia metafizyka od fałszu i zła oraz daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktologia sytuuje metafizyka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu i z którymi kontaktują metafizyka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

KONTAKTOWANIE

ŹRÓDŁEM POZNANIA I PRZEDMIOTU FAKTOLOGII

Kontaktowaniem nazywamy każdą więź łączącą dwa fakty materialne. Charakter tej więzi zależy od natury powiązanych ze sobą faktów. Gdy w trakcie kontaktu wiążą się ze sobą dwie osoby więzią opartą na przejawie aktualności, to takie kontaktowanie nazywamy obecnością. Nie każde więc kontaktowanie stanowi obecność. Kontaktowanie rozpoczyna relację udostępniania informacji między faktami i jest Ÿźródłem poznania i przedmiotu metafizyce– w tym jej głownej domeny faktologii. Można je rozważać jako więź między faktem realnym a metafizykiem, który jako fakt materialny posiada zdolność odbierania tego, co przekazuje fakt materialny w trakcie kontaktowania z nim. W tym znaczeniu faktologia nie jest metafizyką – jej twierdzenia mają sens tylko teraz w kontakcie z faktem – dlatego faktologia jest konsekwentnym aktualizmem.

PODSTAWOWE POJĘCIA

Fakt materialny jest tym, co materialnie istnieje, stanowiąc osobną, wewnętrznie skomponowaną jednostkę jako formę. Forma jest zespołem wewnętrznych tworzyw, dzięki którym fakt jest osobnym faktem materialnym.

Materia jest powodem odrębności, realności, aktualności i wewnętrznej jedności wszystkich elementów komponujących formę faktu.

Skutkiem jest zawsze to, co wywołane w drugim fakcie przez fakt oddziałujący.

Fakton jest to element artefaktu w postaci substancji chemicznej, która została użyta przez konstruktora artefaktu jako składnik jego struktury i która zachowuje swoje własności formalne i materialne mimo podporządkowania idei konstrukcyjnej.

MODEL KONTAKTOWANIA

Kontakt z faktem wywołuje w metafizyku uświadomienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu tego faktu, który zawiera informację o zmianie wewnątrz tych władz. Nie zmienia się natomiast nic w fakcie, który wywołuje to kontaktowanie. Ten fakt tylko oddziałuje na władze poznawcze metafizyka, co można nazwać jego prawdą. Kontaktowanie polega zatem na następującym kierunku oddziaływań: fakt informujący poprzez swoją prawdę faktualną oddziałuje na fakt odbierający informację, czyli metafizyka, która odbierana jest na gruncie syntetycznego poznania niewyraźnego. Ten kierunek wywoływania informacji nazywamy realizmem:

poznanie syntetyczne <=== realizm <=== prawda faktualna

Idealizm to kierunek odwrotny. Metafizyk poznający kieruje się do faktu poznawanego i wybiera sobie interesujące go informacje:

mowa wewnętrzna ===> idealizm ===> aspekt faktu

Modele faktologiczne

Faktologia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania człowieka z faktem. Praktyka ta jest Ÿródłem poznania i faktologii. Faktologia ma zatem dwie drogi poznania faktu: [1] droga poznania syntetycznego i całościowego mającego swe Ÿródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie syntetycznego rozumienia faktu stopniowo konkretyzuje pojęciowo fakt. Taka analiza faktualistyczna ujmuje poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Analityczna czynność abstrahowania identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i foralnych. Dalsza konkretyzacja [4] identyfikuje atrybuty materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawy materii faktu w jego prawdzie, dobru i pięknie. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjœcia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu, czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność), oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania. NiewyraŸne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji, jaką jest sama [8] relacja poznania (faktualizm) i [9] relacja postępowania (faktonomia). Konkretyzuje się tu faktualne aspekty gnoseologiczne z poziomu poznania syntetycznego (poznania syntetycznego) i wiedzę jako skutek poznania – mowy wewnętrznej i zewnętrznej oraz aspekty aksjologiczne postępowania.

Faktologia opracowuje w końcu [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów – a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Formułuje wtedy faktonikę jako scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktami jako faktonami w takich artefaktach, jak: maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami [1]–[9], posługując się przy tym modelami faktologicznymi do analizy artefaktów.

Faktologia dąży do tego, by to, co wiemy o faktach, było zgodne z samymi faktami rozumianymi w sposób niewyraźny w trakcie kontaktowania z nimi. Faktologia jest zatem bilateralną teorią faktu materialnego. Faktologia posługuje się również faktualizmem jako bilateralną teorią poznania faktu materialnego, opartą na dwóch intelektach – syntetycznym i analitycznym – zarządzającymi odpowiednio prawą i lewą półkulą mózgu. Faktualizm jest tu teorią funkcjonowania władz poznawczych i decyzyjnych dążących do kontaktowania z faktem materialnym.

ZNACZENIE FAKTOLOGII

Metafizyk studiujący faktologię staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które tym, że są (materia) i czym są (forma) stają się pięknem filozofii, szczęściem intelektu, faktualnym jego oczyszczeniem. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza uwalnia metafizyka od fałszu i zła oraz daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktologia sytuuje metafizyka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu i z którymi kontaktują metafizyka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

Esencja faktologii

Faktologia tak ujęta ukazuje to, co podstawowe i wyjściowe w fakcie – jako wynik kontaktowania z nim. Ten wynik jest poznaniem syntetycznym będącym skutkiem oddziaływania zawartości faktualnej tego faktu. Faktologia stara się spotkany fakt ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej, a następnie poprzez stopniową jej konkretyzację. Źródłem faktologii jest kontaktowanie z faktem, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakt w czasie kontaktowania udostępnia się władzom poznawczym, co możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest poznaniem niewyraźnym w obszarze intelektu syntetycznego. Poznanie niewyraźne jako pozapojęciowe jest generowane przez intelekt syntetyczny w trakcie kontaktowania. Na terenie poznania syntetycznego jest umieszczona całościowa (syntetyczna) informacja udostępniona przez fakt o swojej budowie wewnętrznej. Oddziałujący na władze poznawcze fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje informacje o strukturze swojej formy. Informacje te powodują generowanie poznania syntetycznego, które nie jest pojęciem, lecz faktualnym powodem, skłaniającym władzę decyzyjną do kierowania się ku oddziałującemu faktowi materialnemu. Intelekty i władze decyzyjne nie wytwarzają faktu materialnego, gdyż nie mogą opuścić faktualnego obszaru człowieka. Mobilizują go tylko do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na skontaktowanie się z oddziałującym nań faktem. W tym realnym kontakcie z oddziałującym faktem intelekty zastają w nim materię oraz istniejącą w nim formę będącą strukturą elementów składowych w jej wewnętrznej jedności.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania dokonuje się dopiero w mowie wewnętrznej w intelekcie analitycznym. Dokonuje się to przez ujęcie informacji faktualnych w nazwy, zdania i rozumowania. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania. Pierwszy jest zatem fakt, a potem konkretna myśl syntetyczna, a następnie pojęcie faktu jako abstrakt od syntetycznego jego rozumienia, które jest rozumieniem faktualnym. Faktualne skutki kontaktowania z faktem doznawane są w sposób całościowy przez intelekt syntetyczny w prawej półkuli mózgu oraz w sposób analityczny (szczegółowy) przez intelekt abstrahujący od syntetycznych rozumień w lewej półkuli mózgu. Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym. Analityczne poznanie pojęciowe jest uświadomieniem sobie niewyraźnych rozumień w sposób abstrakcyjny za pomocą pojęć i nazw przejętych z kultury. Jest ono mową wewnętrzną i zewnętrzną dokonującą się w LPM w jej ośrodkach mowy jako skutek abstrahowania przez intelekt analityczny. Komunikacja intelektów dokonuje się przez spoidło wielkie (ciało modzelowate), które służy do wymiany informacji między półkulami mózgu i ich intelektami.

Poznanie wyraźne – pojęciowe i językowe – jest abstrahującym od całościowego rozumienia ujęciem zawartości faktu materialnego. Aby jednak stało się ono dokładnym ujęciem faktu winno ulegać stopniowej konkretyzacji ukazującej coraz to nowe aspekty faktu. Poznanie wyraźne faktu jest zatem każdorazowo tworzeniem nazw, zdań i rozumowań w intelekcie analitycznym, które formułują stopniowo coraz bardziej szczegółowe aspekty faktu, przybliżając jego poznanie do rzeczywistości faktualnej faktu. Tworzenie wiedzy o fakcie zależy od sprawności nabywanych przez władze poznawcze w procesie edukacji i w ramach kultury. Systemy edukacyjne mogą jednak powodować odrzucenie empiryzmu i realizmu w zamian za kultywowanie idealistycznych systemów racjonalistycznych oderwanych od faktów, a przywiązanych do tworzenia pojęć. W ten sposób kultura może powodować, że nie wszystko, co jest ujmowane przez intelekt syntetyczny zostanie przejęte przez intelekt analityczny. Może to też powodować, że formułuje się ujęcia filozoficzne na miarę modnych tendencji obecnych czasów, a nie na miarę faktu materialnego.

Ontologia faktu naturalnego (faktologia)

WPROWADZENIE  DO FAKTOLOGII

Uprawianie metafizyki jest służbą, misją i powołaniem do pracy dla dobra człowieka i całej ludzkości. Postuluje ona zastosowanie bilateralnego paradygmatu poznawczego i praktycznego w celu poszerzania sfery wolności w życiu społecznym, gospodarczym, politycznym. Wolność to głównie możność kierowania się do realnych faktów materialnych w życiu codziennym.

Metafizyka jednak przede wszystkim poszerza znacznie obszar osobistej wolności, przezwyciężając agnostycyzm i zbliżając człowieka do prawdy realnego faktu materialnego. Metafizyk dzięki temu osiąga wysokie szczyty uduchowienia i dochodzi do istoty rzeczywistości materialnej: kamienia filozoficznego. Jego praca metafizyczna z kamieniem filozoficznym ma pozytywne skutki dla społeczności ludzkiej, jak i życia osobistego metafizyka.

DEKONSTRUKCJA FAKTUALNA

Koncepcja działań metafizycznych prezentowana w tym blogu jest bilateralnym ujęciem faktu materialnego. Fakt ten jest rośliną, zwierzęciem, człowiekiem lub substancją chemiczną. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję do tego, aby z jednej strony kontaktować się z faktem poprzez niewyraźne jego rozumienie, a z drugiej aby abstrahować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Pierwsza domena metafizyczna zaprojektowana zgodnie z nowym bilateralnym paradygmatem badawczym i badająca realny, aktualny, odrębny i jednostkowy fakt materialny zostaje tu nazwana faktologią. Narzędziem faktologii staje się tu faktualizm – kolejna domena metafizyczna dobrze łącząca syntetyczne poznanie konkretne z analitycznym poznaniem abstrakcyjnym. Kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a analityczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dzięki stopniowej konkretyzacji ujęć abstrakcyjnych można jednak znacznie przybliżyć wyniki poznania do rzeczywistego faktu i jego syntetycznego rozumienia faktualnego. Ze względu na faktualistyczny paradygmat faktologia ta rezygnuje z wszelkiej sztywnej systemowości poprzez zastosowanie kontaktowania z faktem i dlatego zostaje ona sprowadzona do roli narzędzia ułatwiającego to kontaktowanie oraz nawiązywania z faktem relacji realnych – interfaktów. Faktologia nie jest tylko poglądem, jest także oglądem faktów materialnych, które stanowią realną rzeczywistość.

Pięć domen metafizyki praktycznej

1. Faktologia

Faktologia jako pierwsza domena metafizyce praktycznej jest jej ontologią. Intelekt syntetyczny (gnostyczny) generuje w kontakcie z faktem rozumienie faktualne, które jest empiryczne i z którego abstrahowane są pojęcia faktologiczne. Pojęcia te ujmują poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Intelekt analityczny (epistemiczny) dokonuje poszczególnych czynności abstrahowania – identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i formalnych. Dalsza konkretyzacja polega na [4] identyfikacji atrybutów materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawów materii faktu jako jego prawdy, dobra i piękna. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjœcia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje się do [6] identyfikacji relacji realnych faktu, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność) oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania.

2.Faktualizm

Faktualizm – jako druga domena metafizyczna – przedstawia epistemologiczną konkretyzację działań metafizycznych. Identyfikuje on relację realną jako bilateralne poznanie człowieka, które jest podstawą nowego paradygmatu metafizycznego. W nowożytności pojawił się fundamentalny błąd powodujący rozpoczynanie filozofii od poznania. Poznanie jest zawsze wtórne – pierwszy jest zawsze fakt materialny. W ten sposób niewyraźne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji faktologicznej, jaką jest sama [8] relacja poznania. Faktologia identyfikuje tę relację – ale jej badanie zostawia teorii poznania, którą tutaj nazwano faktualizmem. Faktualizm oparty jest na empirycznych danych dotyczących umysłu, który zarządza mózgiem składającym się z dwóch półkul inaczej zbudowanych i inaczej funkcjonujących. Faktualizm jest bilateralną teorią poznania epistemologiczno-gnoseologiczną, która jest podstawą działań metafizycznych opartych na ludzkiej praxis – czyli kontaktowaniu się z faktem materialnym. Ta praxis jest Ÿźródłem ludzkiego poznania syntetycznego (gnosis) i skutkuje abstrahowaniem od niego w postaci wytwarzania abstrahującej od niego wiedzy (episteme).

3.Faktonomia

Faktonomia jest trzecią domeną w metafizyce praktycznej. Jest ona aksjologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona esencję metafizyki, która pozwala na określenie drogi do jej głównego celu, jakim jest mądrość. Ze względu na formułowanie norm faktualnych została ona nazwana faktonomią. Jest ona kolejną konkretyzacją, w której przedmiotem badania jest [9] realna relacja postępowania metafizycznego – czyli metafizyczna praxis. Faktonomia jest teorią wartości. Formułuje ona, czym są wartości jako trwanie relacji osobowych i trwanie relacji realnych. Trwanie tych relacji jest wartością, gdyż często podtrzymuje i chroni ludzkie życie, uzdrawia lub wskrzesza do życia, oraz chroni przed cierpieniem i ubóstwem lub czyni bogatszym, wartościowszym. Wartości takie stają się celami metafizycznego działania.

4.Faktualność

Faktualność to piąta domena w metafizyce praktycznej. Jest ona gnoseologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona zagadnienia pozwalające na uszczegółowienie drogi władz poznawczych do prawdy, dobra i piękna faktualnego. Ze względu na formułowanie norm faktualnych jest to zagadnienie faktualności władz poznawczych. Jest ona konkretyzacją faktonomiczną i faktualistyczną. Porusza ona zagadnienia więzi metafizyka z kamieniem filozoficznym na płaszczyźnie ontologicznej, faktonomicznej, faktualistycznej. Ten model jest już kwintesencją rzeczywistejpraxis metafizycznej.

5.Faktonika

Faktonika jest czwartą domeną w metafizyce praktycznej. Treścią tej domeny są ludzkie wytwory składające się ze skonfekcjonowanej materii faktualnej. Faktonika jest konkretyzacją zagadnień związanych z materią artefaktów materialnych. Jest to bardzo duży obszar cywilizacyjno-kulturowy, który leży poza dotychczas przedstawionymi modelami działań metafizycznych. W modelu tym opracowuje się [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów – a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Faktonika to scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży się tu do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami zastosowanymi do analizy artefaktów. Jest to obszar działań metafizycznych dotyczących wszelkich wytworów ludzkich – a więc obszar cywilizacyjny i kulturowy. Dzięki faktonice również może on podlegać metafizycznej praxis.

Teren działań metafizycznych

Terenem działań metafizyka jest obszar funkcjonowania jego umysłu w relacji z faktem materialnym, a następnie struktura wewnętrzna faktu materialnego. Modyfikowanie poprzez działania metafizyka niektórych własności faktu określonych przez jego przyczyny wewnętrzne, dokonane będzie poprzez odwołanie się do jego przyczyn zewnętrznych.

Centralną sprawą będą tu formuły zachowania faktualności władz poznawczych metafizyka, dzięki którym zachodzi kontaktowanie się z faktem materialnym.

Terenem działań metafizycznych jest zatem bilateralny umysł ludzki: syntetyczny (prawa półkula mózgu) i analityczny (lewa półkula mózgu). W ten sposób ujęty zostanie bilateralny (dwustronny) charakter metafizyki wynikający z bilateralności mózgu ludzkiego. W praxis metafizycznej uczestniczy sfera syntetyczna ze swoim siedliskiem w prawej półkuli mózgu, i sfera analityczna jako domena lewej półkuli mózgu Te dwie funkcje intelektualne mają odrębne zadania i przedmioty działania:
– funkcja syntetyczna (gnosis) – za pomocą której metafizyk kontaktuje się z faktem materialnym poprzez bierne odbieranie informacji całościowej o nim i która generuje rozumienie faktu oraz daje pełną orientację o jego otoczeniu;
– funkcja analityczna (episteme) – za pomocą której metafizyk dokonuje zapisu szczegółowych informacji o spotkanym fakcie materialnym w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej – co jest wytwarzaniem metafizycznej wiedzy faktualnej w postaci formuł i procedur.

Procedura praktyki metafizycznej

Praktyka metafizyczna polega na kontaktowaniu się ze spotkanym faktem materialnym. Kontaktowanie to oparte jest na bilateralności umysłu metafizyka, który kontaktuje się z faktem za pomocą intelektu syntetycznego, a następnie abstrahuje od treści faktualnej poszczególne aspekty tego faktu, poprzez które metafizyk otrzymuje coraz bardziej konkretny obraz faktu. Metoda abstrakcji i stopniowej konkretyzacji polega na kontrolowanym odejœściu metafizyka od realności empirycznej faktu materialnego, aby w jej wyniku otrzymać uproszczony model tego faktu, a następnie stopniowo go uzupełniać poprzez wprowadzanie doń pominiętych uprzednio aspektów empirycznych. Celem tych zabiegów jest otrzymanie dostatecznie dokładnego obrazu faktu materialnego potrzebnego dla metafizycznej praktyki życia codziennego.

Zgodnie z powyższym metafizyka faktu materialnego będzie sformułowana jako ciąg modeli, z których każdy następny będzie konkretyzacją poprzedniego o jakiœś istotny jego aspekt. Konkretyzując poszczególne modele faktu, uzyskuje się model ostatni – dostatecznie bliski empirycznym faktom materialnym, który w założeniu ma być przydatny do życia codziennego metafizyka (praktyka metafizyczna). Struktura faktualistycznej metafizyki polega na tym, że pierwszy model jest najbardziej wyabstrahowany, a kolejne jego konkretyzacje zmierzają do modelu realistycznego, a więc przydatnego w praktyce metafizycznej życia codziennego.

Zastosowana tu zostanie również metoda rekonstrukcji i parafrazy wcześniejszych ujęć i koncepcji filozoficznych przydatnych dla metafizyka, które opracowane były przez filozofów starożytnych i współczesnych. Rekonstrukcji będzie tu podlegać szczególnie teoria czterech przyczyn Arystotelesa, a parafrazie poddana zostanie arystotelesowska teoria aktu i możności, w której aktem jest materia, a możnością zawartość formalna faktów materialnych.

Paradygmat metafizyki praktycznej

Paradygmat metafizycznej praxis wyznacza podstawowe zadania, cele i umiejętnośœci dla adepta metafizyki:

1. Przezwyciężenie dotkliwej abstrakcyjnośœci poznawczej obowiązującej w kulturze. Ludzie nie kontaktują się z rzeczywistym faktem, interesuje ich tylko jego abstrakcyjnie ujęty okreœlony aspekt. Uniemożliwia to całościowe syntetyczne rozumienie faktów, w których poszukuje się nowych potrzebnych własności określonych potrzebami cywilizacyjnymi. Powoduje to oddzielenie człowieka od faktów oraz zastój w rozwoju duchowym i ograniczenie jego możliwości praktycznych.

2. Przejœcie do paradygmatu faktualistycznego, umożliwiającego nawiązanie realnego kontaktu z faktem na sposób rozumienia faktualnego. Ograniczanie się tylko do wybranych aspektów powoduje utratę intuicji twórczych i brak postępu w procesie metafizycznych przemian.

3. Opanowanie syntetycznego rozumienia faktualnego – stanowiącego główne centrum metafizycznej inteligencji i metafizycznej praxis – kontaktującej metafizyka z jednostkowym faktem materialnym. Rozumienie faktualne jest trwaniem metafizyka przy prawdzie i dobru faktualnym, które są relacyjnymi atrybutami faktu materialnego.

4. Opanowanie stale kultywowanego kontaktu z faktem, który staje się faktualnością polegającą na kierowaniu się metafizyka do faktów materialnych w sposób wszechstronny. Aby faktualność stała się trwałym wyposażeniem metafizyka, trzeba jeszcze intelektu analitycznego, który abstrahuje od wygenerowanego przez intelekt syntetyczny rozumienia faktualnego i wytwarza sądy, zdania i rozumowania w postaci formuł metafizycznych.

5. Dystansowanie wiedzy, która nie jest faktualnością, gdyż nie kontaktuje z realnymi faktami za pomocą rozumień faktualnych. Rozumienia faktualne generowane w intelekcie syntetycznym (prawej półkuli mózgu) wyprzedzają wiedzę i są fundamentem wszechstronnego ujmowania faktów materialnych w metafizyce. Wiedza nie kontaktuje z rzeczywistością, gdyż jest zawsze abstrakcją od niewyraŸnych rozumień faktualnych.

6. Osiąganie adekwatnoœści wiedzy z rozumieniami faktualnymi przez zastosowanie najpierw abstrakcji pojęciowej, a następnie stopniowej konkretyzacji pojmowania faktu i ujmowanie poszczególnych jego aspektów.

7. Stosowanie nowego faktualistycznego paradygmatu metafizycznego polegającego na abstrakcji dokonywanej przez intelekt analityczny od całościowego rozumienia faktu, jakie w kontakcie z faktem generuje intelekt syntetyczny.

Metafizyczne problemy praktyczne

Metafizyczne problemy praktyczne

Celem działań metafizyka jest sam fakt materialny, który ma stać się przedmiotem oddziaływań metafizycznych. Cel ten wymaga identyfikacji przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych konkretnych faktów i artefaktów materialnych. Narzędziem badań metafizyka jest zastosowanie bilateralnej metodologii poznania z wykorzystaniem bilateralnego umysłu. Metodologia ta oparta jest: 1) na syntetycznej identyfikacji faktu materialnego, 2) na faktualnej abstrakcji i jej stopniowej konkretyzacji, 3) w końcu na formułowaniu zasad kontaktowania się z nim.

Dzięki bialateralnemu syntetyczno-analitycznemu podejśœciu fakt materialny stanie się całkowicie dostępny poznawczo i praktycznie w działaniach metafizyka. Takie postępowanie umożliwia rzeczywiste kontaktowanie się z realną rzeczywistością i wykonywanie działań, w których metafizyk jest aktywnym uczestnikiem i składnikiem.

Problemy szczegółowe

Metafizyk aby się nauczyć swojej sztuki, musi wykonać następujące czynności:

1. Rekonstrukcję arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn zgodnie ze stanem współczesnej wiedzy empirycznej i sformułowanie jej aktualnej formuły przydatnej do metafizycznej identyfikacji konkretnych faktów materialnych będących przedmiotem jego działań.

2. Sformułowanie bilateralnej koncepcji umysłu jako podstawy budowy bilateralnej teorii poznania faktu materialnego i kontaktowania z nim (faktualizm).

3. Sformułowanie podstaw bilateralnej teorii aksjologicznej dotyczącej faktu materialnego (faktonomia).

4. Sformułowanie zasady faktualności władz poznawczych polegającej na adekwatnoœci treści poznanych i faktu materialnego (gnoseologia).

5. Sformułowanie zasad poznawczego wyodrębniania faktów użytych do wytwarzania towarów (faktonika).

6. Szukanie konsekwencji kulturowych dotychczasowego ignorowania bilateralności umysłu oraz zasad ich przezwyciężania za pomocą metafizyki.

7. Formułowanie podstaw oddziaływania metafizycznego jako formy usuwania błędów cywilizacyjnych i naprawiania œświata.

Cel badań metafizycznych

Cel badań metafizycznych

Celem badań metafizycznych jest zidentyfikowanie kamienia filozoficznego (materii pierwszej) i jego zastosowanie w praktyce życia codziennego. Metafizyk jest praktykiem – dlatego potrzebuje bilateralnego paradygmatu postępowania wobec faktu materialnego. Dzięki zastosowaniu bilateralnego paradygmatu fakt materialny przestaje być abstrakcją tworzoną w sferze czysto semantycznej i staje się rzeczywistym konkretnym obiektem dostępnym w praktyce metafizycznej. Metafizyk kontaktuje się z faktem intuicyjnie i ujmuje go syntetycznie, a następnie analizuje go poprzez analityczną abstrakcję i stopniową konkretyzację, aby w końcu otrzymać dla niego metafizyczną formułę.

Motywem wyjśœciowym metafizyka jest rozpoznanie struktur wewnętrznych faktów materialnych poprzez rozpoznanie ich przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych. Motywem docelowym jest sformułowanie procedury metafizycznej dla konkretnego faktu poprzez zastosowanie bilateralnej teorii faktu materialnego przekraczającej zjawiskową powłokę faktów. Głównym celem praktyki metafizycznej jest formułowanie procedur metafizycznych wpływania na fakty i na ich relacje z innymi faktami (interfakty). Metafizyka praktyczna za cel stawia sobie opracowanie bilateralnych podstaw metodologicznych posługiwania się pentagramem pięciu domen metafizycznych, za pomocą których metafizyk eksploruje fakty materialne. W metafizyce stosuje się prawo czterech pierwszych zasad i prawo czterech domen w ich składowej ontologicznej, epistemologicznej, gnoseologicznej oraz aksjologicznej. Stosuje się również piątą esencję – kwintesencję jako faktualnoœść – jednoœść poznania i faktu. Metafizyczne domeny oparte zostaną na identyfikacji przyczyn materialnych i formalnych faktów (faktologia), artefaktów (faktonika), stosowaniu bilateralnych zasad ich poznawania (faktualizm), na wartoœściowaniu ich relacji realnych z innymi faktami (faktonomia) oraz osiąganiu stanu w pełni adekwatnego kontaktowania z faktami, czyli faktualności.

Metodologia badań metafizycznych

Metodologia badań metafizycznych

Dzięki współczesnej neuronauce dokonuje się rehabilitacja arystotelesowskiej koncepcji bilateralnego umysłu ludzkiego, co staje się podstawą poszukiwania nowego paradygmatu metafizycznego opartego na kontaktowaniu z udostępniającym się obiektem poznawanym jako faktem. Arystoteles pojmował umysł ludzki jako dwa współpracujące ze sobą intelekty: nous pathetikos (intelekt bierny) i nous poietikos (intelekt czynny). Przedmiot ich poznania traktował jako substancję, ale w œświetle współczesnej nauki obiekt ten możemy potraktować jako jednostkowy fakt materialny. Bilateralność umysłu zgodnie ze współczesną nauką opiera się na jego sferze syntetycznej, która ma swoje siedlisko w prawej półkuli mózgu (PPM), i na sferze analitycznej, której domeną jest lewa półkula mózgu (LPM). Są to jednoczeœnie dwie funkcje intelektualne o odrębnych zadaniach i przedmiocie działania. W prawej półkuli wykształciła się mocno zaawansowana funkcja intelektualna, za pomocą której człowiek kontaktuje się ze śœwiatem zewnętrznym. Jej działanie polega na biernym odbiorze informacji całośœciowej o śœwiecie zewnętrznym i generowaniu rozumień oraz na pełnej orientacji w otoczeniu. Jest ona intelektem syntetycznym (patetycznym). W lewej półkuli natomiast dokonuje się analityczny zapis szczegółowych informacji o faktach materialnych, a przede wszystkim abstrahowanie od syntetycznych treœści wygenerowanych przez intelekt syntetyczny w PPM.

Abstrahowanie to umożliwia przedstawienie rozumień w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej LPM. Tworzenie wiedzy to główne zadanie intelektu analitycznego (pojetycznego). Poznanie intelektualne w PPM dokonuje się zatem w postaci syntetycznej wyprzedzającej mowę wewnętrzną i wiedzę. Poznanie intelektualne w LPM dokonuje się w sposób analityczny, pojęciowy i szczegółowy ujmujący poszczególne aspekty faktów.

Ta nowa sytuacja w rozumieniu funkcji poznawczych człowieka – wytworzona dzięki neuronauce – wymaga nowego ujęcia rzeczywistości materialnej i domaga się sformułowania nowej teorii faktu materialnego.