1. Faktologia
Faktologia jako pierwsza domena metafizyce praktycznej jest jej ontologią. Intelekt syntetyczny (gnostyczny) generuje w kontakcie z faktem rozumienie faktualne, które jest empiryczne i z którego abstrahowane są pojęcia faktologiczne. Pojęcia te ujmują poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Intelekt analityczny (epistemiczny) dokonuje poszczególnych czynności abstrahowania – identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i formalnych. Dalsza konkretyzacja polega na [4] identyfikacji atrybutów materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawów materii faktu jako jego prawdy, dobra i piękna. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjœcia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje się do [6] identyfikacji relacji realnych faktu, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność) oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania.
Faktualizm – jako druga domena metafizyczna – przedstawia epistemologiczną konkretyzację działań metafizycznych. Identyfikuje on relację realną jako bilateralne poznanie człowieka, które jest podstawą nowego paradygmatu metafizycznego. W nowożytności pojawił się fundamentalny błąd powodujący rozpoczynanie filozofii od poznania. Poznanie jest zawsze wtórne – pierwszy jest zawsze fakt materialny. W ten sposób niewyraźne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji faktologicznej, jaką jest sama [8] relacja poznania. Faktologia identyfikuje tę relację – ale jej badanie zostawia teorii poznania, którą tutaj nazwano faktualizmem. Faktualizm oparty jest na empirycznych danych dotyczących umysłu, który zarządza mózgiem składającym się z dwóch półkul inaczej zbudowanych i inaczej funkcjonujących. Faktualizm jest bilateralną teorią poznania epistemologiczno-gnoseologiczną, która jest podstawą działań metafizycznych opartych na ludzkiej praxis – czyli kontaktowaniu się z faktem materialnym. Ta praxis jest Ÿźródłem ludzkiego poznania syntetycznego (gnosis) i skutkuje abstrahowaniem od niego w postaci wytwarzania abstrahującej od niego wiedzy (episteme).
3.Faktonomia
Faktonomia jest trzecią domeną w metafizyce praktycznej. Jest ona aksjologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona esencję metafizyki, która pozwala na określenie drogi do jej głównego celu, jakim jest mądrość. Ze względu na formułowanie norm faktualnych została ona nazwana faktonomią. Jest ona kolejną konkretyzacją, w której przedmiotem badania jest [9] realna relacja postępowania metafizycznego – czyli metafizyczna praxis. Faktonomia jest teorią wartości. Formułuje ona, czym są wartości jako trwanie relacji osobowych i trwanie relacji realnych. Trwanie tych relacji jest wartością, gdyż często podtrzymuje i chroni ludzkie życie, uzdrawia lub wskrzesza do życia, oraz chroni przed cierpieniem i ubóstwem lub czyni bogatszym, wartościowszym. Wartości takie stają się celami metafizycznego działania.
4.Faktualność
Faktualność to piąta domena w metafizyce praktycznej. Jest ona gnoseologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona zagadnienia pozwalające na uszczegółowienie drogi władz poznawczych do prawdy, dobra i piękna faktualnego. Ze względu na formułowanie norm faktualnych jest to zagadnienie faktualności władz poznawczych. Jest ona konkretyzacją faktonomiczną i faktualistyczną. Porusza ona zagadnienia więzi metafizyka z kamieniem filozoficznym na płaszczyźnie ontologicznej, faktonomicznej, faktualistycznej. Ten model jest już kwintesencją rzeczywistejpraxis metafizycznej.
5.Faktonika
Faktonika jest czwartą domeną w metafizyce praktycznej. Treścią tej domeny są ludzkie wytwory składające się ze skonfekcjonowanej materii faktualnej. Faktonika jest konkretyzacją zagadnień związanych z materią artefaktów materialnych. Jest to bardzo duży obszar cywilizacyjno-kulturowy, który leży poza dotychczas przedstawionymi modelami działań metafizycznych. W modelu tym opracowuje się [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów – a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Faktonika to scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży się tu do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami zastosowanymi do analizy artefaktów. Jest to obszar działań metafizycznych dotyczących wszelkich wytworów ludzkich – a więc obszar cywilizacyjny i kulturowy. Dzięki faktonice również może on podlegać metafizycznej praxis.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz