Praktyka metafizyczna polega na kontaktowaniu się ze spotkanym faktem materialnym. Kontaktowanie to oparte jest na bilateralności umysłu metafizyka, który kontaktuje się z faktem za pomocą intelektu syntetycznego, a następnie abstrahuje od treści faktualnej poszczególne aspekty tego faktu, poprzez które metafizyk otrzymuje coraz bardziej konkretny obraz faktu. Metoda abstrakcji i stopniowej konkretyzacji polega na kontrolowanym odejœściu metafizyka od realności empirycznej faktu materialnego, aby w jej wyniku otrzymać uproszczony model tego faktu, a następnie stopniowo go uzupełniać poprzez wprowadzanie doń pominiętych uprzednio aspektów empirycznych. Celem tych zabiegów jest otrzymanie dostatecznie dokładnego obrazu faktu materialnego potrzebnego dla metafizycznej praktyki życia codziennego.
Zgodnie z powyższym metafizyka faktu materialnego będzie sformułowana jako ciąg modeli, z których każdy następny będzie konkretyzacją poprzedniego o jakiœś istotny jego aspekt. Konkretyzując poszczególne modele faktu, uzyskuje się model ostatni – dostatecznie bliski empirycznym faktom materialnym, który w założeniu ma być przydatny do życia codziennego metafizyka (praktyka metafizyczna). Struktura faktualistycznej metafizyki polega na tym, że pierwszy model jest najbardziej wyabstrahowany, a kolejne jego konkretyzacje zmierzają do modelu realistycznego, a więc przydatnego w praktyce metafizycznej życia codziennego.
Zastosowana tu zostanie również metoda rekonstrukcji i parafrazy wcześniejszych ujęć i koncepcji filozoficznych przydatnych dla metafizyka, które opracowane były przez filozofów starożytnych i współczesnych. Rekonstrukcji będzie tu podlegać szczególnie teoria czterech przyczyn Arystotelesa, a parafrazie poddana zostanie arystotelesowska teoria aktu i możności, w której aktem jest materia, a możnością zawartość formalna faktów materialnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz