Modele faktologiczne

Faktologia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania człowieka z faktem. Praktyka ta jest Ÿródłem poznania i faktologii. Faktologia ma zatem dwie drogi poznania faktu: [1] droga poznania syntetycznego i całościowego mającego swe Ÿródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie syntetycznego rozumienia faktu stopniowo konkretyzuje pojęciowo fakt. Taka analiza faktualistyczna ujmuje poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Analityczna czynność abstrahowania identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i foralnych. Dalsza konkretyzacja [4] identyfikuje atrybuty materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawy materii faktu w jego prawdzie, dobru i pięknie. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjœcia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu, czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność), oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania. NiewyraŸne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji, jaką jest sama [8] relacja poznania (faktualizm) i [9] relacja postępowania (faktonomia). Konkretyzuje się tu faktualne aspekty gnoseologiczne z poziomu poznania syntetycznego (poznania syntetycznego) i wiedzę jako skutek poznania – mowy wewnętrznej i zewnętrznej oraz aspekty aksjologiczne postępowania.

Faktologia opracowuje w końcu [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów – a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Formułuje wtedy faktonikę jako scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktami jako faktonami w takich artefaktach, jak: maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami [1]–[9], posługując się przy tym modelami faktologicznymi do analizy artefaktów.

Faktologia dąży do tego, by to, co wiemy o faktach, było zgodne z samymi faktami rozumianymi w sposób niewyraźny w trakcie kontaktowania z nimi. Faktologia jest zatem bilateralną teorią faktu materialnego. Faktologia posługuje się również faktualizmem jako bilateralną teorią poznania faktu materialnego, opartą na dwóch intelektach – syntetycznym i analitycznym – zarządzającymi odpowiednio prawą i lewą półkulą mózgu. Faktualizm jest tu teorią funkcjonowania władz poznawczych i decyzyjnych dążących do kontaktowania z faktem materialnym.

ZNACZENIE FAKTOLOGII

Metafizyk studiujący faktologię staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które tym, że są (materia) i czym są (forma) stają się pięknem filozofii, szczęściem intelektu, faktualnym jego oczyszczeniem. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza uwalnia metafizyka od fałszu i zła oraz daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktologia sytuuje metafizyka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu i z którymi kontaktują metafizyka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.