OBECNOŚĆ FAKTU
Poznanie syntetyczne jest obszarem poznania niewyraźnego, w którym metafizyk nie produkuje jeszcze pojęć, lecz reaguje realnymi odniesieniami na realne działanie prawdy materialnej faktu, który z kolei za pomocą tej własności prawdy przekazuje informacje o sobie.
Więzi osobowe oparte są na atrybutach i przejawach materialnych faktów. Aktualność faktów powoduje obecność, realność łączy poprzez jej akceptację, a prawda i dobro powodują wzajemne otwarcie i oczekiwanie. Takie więzi jak poznanie powodują tylko kontaktowanie się faktów. Na wywołane przez aktualność faktu kontaktowanie metafizyk reaguje uobecnieniem. Spełnia się ono w odniesieniu do wszystkich aktualnych faktów.
Gdy realistyczne poznanie zostaje zakłócone przez dominujący w kulturze idealizm – ignorujący prawdę i dobro faktów ludzkich – może dojść w wyniku zastąpienia faktologii polemologią do zamiany współprzebywania w agresję. Wówczas współoczekiwanie zostanie wypełnione beznadzieją i zastąpione współzabijaniem, a współotwarcie zamieni się w negację i walkę pełną nienawiści.
Forma faktu jest tym, co wyznacza tożsamość faktu. Ponieważ kontaktowanie owocuje doznaniem zmysłowym i rozumieniem intelektualnym, to w poznawanej formie rozróżniamy jej strukturę elementów składowych, które wyznaczają charakter i specyfikę całego faktu. Specyfika faktu wskazuje na typ faktu, tzn. na te elementy strukturalne, które pozwalają zaliczyć go do danej grupy, do osobnego gatunku, który jest abstraktem faktu w postaci pojęcia gatunkowego, np. człowieka. Forma faktu identyfikowana jest tylko jako ten jeden niepowtarzalny fakt w sposób niewyraźny i konkretystyczny zarazem, bo tę cechę wnosi cecha identyczności. W ten sposób fakt jest pewną faktycznością określoną. Rozpatrywanie formy w tym, czym ona jest, w jej złożonej strukturze wewnętrznej daje tylko układ zdań przedstawiających poszczególne aspekty faktu w postaci jego stopniowej konkretyzacji. Ten pełny obraz formy możliwy jest zatem do uzyskania dopiero na terenie intelektu analitycznego w sposób abstrahującej konkretyzacji aspektowej. Całościowy obraz formy uzyskujemy już w intelekcie syntetycznym jeszcze przed uświadomieniem jej sobie w mowie wewnętrznej. Jest to droga do odkrycia w fakcie jego urealniającej materii oraz jego zewnętrznej przyczyny Materii Pierwszej.
Materia jest w fakcie jego pierwszym elementem strukturalnym powodującym jego realność, aktualność, odrębność i jedność wewnętrznego tworzywa formalnego. Materia wraz z formą stanowią fakt. Wszystko, co jest odrębne, aktualne, realne i przejawia wewnętrzną jedność treści jest materialne i dlatego istnieje. To, co materialne przejawia się poprzez prawdę faktualną, która udostępnia fakt w trakcie kontaktowania. To udostępnianie jest skutkiem prawdy jako atrybutu materii faktualnej. Fakt w trakcie kontaktowania nadaje informacje całą swoją zawartością formalną. To powoduje u człowieka skierowanie się do faktu oddziałującego poprzez rozumienie faktualne wygenerowane w intelekcie syntetycznym. To skierowanie powoduje zastanie formy faktu dzięki jego atrybutom materialnym: aktualności, jedności, odrębności i realności. Materia faktu wywołuje zdumienie, że to, co poznawane znajduje się na zewnątrz w fakcie oddziałującym. Za pomocą intelektu analitycznego poprzez stopniową konkretyzację człowiek zaczyna porządkować te doznania i nazywać elementy zastane w oddziałującym na niego fakcie. Aktualność, jedność, odrębność i realność nie są elementami formy. Tym elementem przejawiającym te własności jest materia urealniająca ten fakt, która znajduje się tak blisko formy, że ogarnia ją swoimi atrybutami i przejawami, oraz współkomponuje się z formą w jeden fakt. Fakt, który nie byłby odrębny od innych faktów nie posiadałby jedności wewnętrznych elementów, nie byłby aktualny i realny. Forma związana z materią współstanowi fakt. Materia, która urealnia formę staje się tylko jej właśœciwą materią.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz