Wszelkie powiązania łączące dwa realne fakty są relacjami, a niektóre z nich nazywa się interfaktami. Interfakty mogą być materialne lub formalne. Interfakty materialne budują się na przejawach materii dwóch faktów. Interfakty formalne oparte są na własnościach formy. Niecały fakt jest bezpoœrednim podmiotem relacji. Tym bezpoœrednim podmiotem jest poszczególna własność.
Interfakt jest niesamodzielnym faktem występującym pomiędzy dwoma samodzielnymi faktami. Jako fakt niesamodzielny wspiera się na tych faktach, które łączy. To swoiste bytowanie “pomiędzy” nazywa się faktem relacyjnym jako przyporządkowanie jednego do drugiego. Jeden fakt jest podmiotem lub przyczyną działania – nadawania relacji. Fakt odbierający działanie jest kresem – podstawą doznawania tego działania. Interfakt zawsze wskazuje na podmiot, który go nadaje, oraz na kres, który go odbiera. Interfakt łączy dwa fakty, gdy już istnieją. Terminy podmiot i kres nie są zamienne z terminami “przyczyna” i “skutek”. Relacja nadawana przez podmiot nie stwarza i nie tworzy kresu jako skutku swego działania. Ten kres już istnieje i dlatego może nawiązać więź z oddziałującym na kres podmiotem.
Podmiot i kres relacji wyznaczają naturę interfaktu, jego istotną zawartość. Można więc rozpoznać interfakt i jego naturę, odwołując się do podmiotu i kresu relacji. Podmiot i kres są podstawą wykrycia interfaktu i określenia jego natury, tego więc, czym on jest jako powiązanie między dwoma faktami. Zdarza się często, że staramy się określić relację samą w sobie bez odwoływania się do jej podmiotu i kresu. Powoduje to, że relacje są wtedy czymś tylko wymyślonym. Może z tego powodu sądzi się powszechnie, że relacje są tylko myślne. Aby je usprawiedliwić, szuka się dla nich osobnego powodu ich występowania. Powoduje to, że wyznaczona przez właœciwy jej powód relacja jest osobną strukturą, która może łączyć dowolne dwa fakty. Relacje stają się wtedy paradoksalne, a ponadto, jeżeli są to relacje poznania, można to poznanie przypisać faktom, w których nie ma w ogóle władz poznawczych. Prawidłowe określenie interfaktów wymaga wskazania najpierw na podmiot i kres, które wyznaczają naturę interfaktu.
Nie wszystkie relacje są interfaktami. Są relacje, które są zawsze realne i łączą wewnętrzne tworzywa faktu, tzn. stanowiące fakt jego elementy strukturalne. Podmiotem tych relacji jest materia, a kresem forma faktu. Materia wywołuje w formie skutki zgodne z tym, czym jest. Forma wywołuje w materii skutki zgodne z tym, czym jest. Ten skutek ze strony materii to urealnienie i aktualizowanie formy i jej elementów strukturalnych. Ten skutek ze strony formy to ograniczenie i indywidualizowanie materii faktu, czyli uczynienie materią tylko tej formy współstanowiącej z tą konkretną już materią faktu materialnego. Te skutki zachodzą między wszystkimi wewnętrznymi elementami faktu, także więc głównie między materią i formą.
INTERFAKTY ZEWNĄTRZFAKTUALNE
Nie wszystkie relacje zewnątrzfaktualne są interfaktami, gdyż mogą one być myślne i realne. Metafizyk nie zajmuje się relacjami myślnymi, ale tylko zewnątrzfaktualnymi relacjami realnymi, czyli interfaktami. Wyróżnia się cztery rodzaje relacji myślnych ze względu na podmiot i kres:
- podmiot i kres relacji są myślne,
jeden kres relacji jest myślny,
kresem relacji jest niebyt,
relacja jest ujęciem realnego podmiotu i kresu jako rodzaju (rośœlina) i gatunku (drzewo – dąb).
Metafizyk zajmuje się relacjami realnymi zewnątrzfaktualnymi, czyli interfaktami. Interfakty zgodnie z wewnętrzną strukturą faktu są formalne i materialne. Interfakty materialne budują się na własnościach materialnych, a interfakty formalne budują się na własnościach formalnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz