poniedziałek, 6 października 2014

Metodologia badań metafizycznych


Metodologia badań metafizycznych
Dzięki współczesnej neuronauce dokonuje się rehabilitacja arystotelesowskiej koncepcji bilateralnego umysłu ludzkiego, co staje się podstawą poszukiwania nowego paradygmatu metafizycznego opartego na kontaktowaniu z udostępniającym się obiektem poznawanym jako faktem. Arystoteles pojmował umysł ludzki jako dwa współpracujące ze sobą intelekty: nous pathetikos (intelekt bierny) i nous poietikos (intelekt czynny). Przedmiot ich poznania traktował jako substancję, ale w œświetle współczesnej nauki obiekt ten możemy potraktować jako jednostkowy fakt materialny. Bilateralność umysłu zgodnie ze współczesną nauką opiera się na jego sferze syntetycznej, która ma swoje siedlisko w prawej półkuli mózgu (PPM), i na sferze analitycznej, której domeną jest lewa półkula mózgu (LPM). Są to jednoczeœnie dwie funkcje intelektualne o odrębnych zadaniach i przedmiocie działania. W prawej półkuli wykształciła się mocno zaawansowana funkcja intelektualna, za pomocą której człowiek kontaktuje się ze śœwiatem zewnętrznym. Jej działanie polega na biernym odbiorze informacji całośœciowej o śœwiecie zewnętrznym i generowaniu rozumień oraz na pełnej orientacji w otoczeniu. Jest ona intelektem syntetycznym (patetycznym). W lewej półkuli natomiast dokonuje się analityczny zapis szczegółowych informacji o faktach materialnych, a przede wszystkim abstrahowanie od syntetycznych treœści wygenerowanych przez intelekt syntetyczny w PPM.
Abstrahowanie to umożliwia przedstawienie rozumień w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej LPM. Tworzenie wiedzy to główne zadanie intelektu analitycznego (pojetycznego). Poznanie intelektualne w PPM dokonuje się zatem w postaci syntetycznej wyprzedzającej mowę wewnętrzną i wiedzę. Poznanie intelektualne w LPM dokonuje się w sposób analityczny, pojęciowy i szczegółowy ujmujący poszczególne aspekty faktów.
Ta nowa sytuacja w rozumieniu funkcji poznawczych człowieka – wytworzona dzięki neuronauce – wymaga nowego ujęcia rzeczywistości materialnej i domaga się sformułowania nowej teorii faktu materialnego.