INTERFAKTY SPRAWCZE
Interfakt sprawczy jest jednokierunkową relacją zachodzącą między Materią Pierwszą a materią zapoczątkowującą fakt materialny. Jest to interfakt, który jest cechą lub skutkiem spowodowanym przez Materię Pierwszą w materii zapoczątkowującej fakt. Jest on cechą pochodności zależnej materii. Fakt materialny zapoczątkowany przez w nim zawartą materię wskazuje tą swoją realną materialnością na pochodnoœć od Materii Pierwszej. Interfakt sprawczy ma zatem postać skutku w materii zapoczątkowanej. Interfakty te są każdorazowo powodowaniem materialnej formy faktu. Interfakt ten działa w taki sposób na formę, że jednoczy, urealnia, aktualizuje i wyodrębnia zewnętrzne wobec niej tworzywo, które jest jej zewnętrzną przyczyną formalną. Komponowanie artefaktów z wczeœniej materialnych tworzyw nazywamy wytwarzaniem. Relacja sprawcza jest więzią zapodmiotowaną w samoistnej Materii Pierwszej, której zdekompresowana pozostałość po wielkim wybuchu wypełnia wszechśœwiat jako materia faktualna. Materia pierwsza uformowała w gwiazdach znany nam wszechœświat w postaci pierwszych czterdziestu pierwiastków chemicznych oraz wolnych cząstek elementarnych, które następnie stały się podstawą formowania kolejnych czterdziestu dwu pierwiastków w układach planetarnych i materii międzygwiezdnej. Sprawstwo pierwszej materii faktualnej nie jest niczym dowolnym i dokonuje się zgodnie z zasadami determinizmu i prawami odkrytymi przez naukę. Pierwsza Materia faktualna jest obecna w całym wszechświecie, gdyż przyczyna jest zawsze tam, gdzie działa i jest tym, co sprawia. Materia faktualna jest samoistnym faktem prostym i koniecznym, którego materię stwierdzono na podstawie skutków, które sprawia.
Interfakty osobowe są dwukierunkowe, tzn. jedna osoba jest podmiotem, a druga kresem tych relacji, a zarazem druga osoba jest podmiotem relacji skierowanych do osoby, która teraz jest kresem, a przedtem była nadawcą relacji osobowych. Jest siedem interfaktów osobowych opartych na własnościach materialnych: realności (akceptacja), prawdy (otwarcie), dobra (oczekiwanie), aktualności (obecność), odrębności (szacunek), jedności (pojednanie) i piękna (podziw). Osoba swoimi własnościami materialnymi oddziaływa na podobną własność drugiej osoby. To oddziaływanie stanowi nadawanie relacji poprzez jej podmiot, którym dla każdej relacji jest jakąœ własnością faktu. To oddziaływanie własnościami materialnymi na takie same własności innych osób dzieje się niezależnie od poznania i decyzji. Poznanie i decyzje tylko skłaniają je do używania tych relacji, chronią je lub niszczą. Chronienie i niszczenie oznacza tu pogłębianie relacji osobowych ich narastającą intensywność, a nie ich unicestwienie. Nawet zabójstwo wynika z akceptacji realności.
Gdy fakty przejawiają swoje własności materialne w trakcie ich kontaktowania się, nawiązują się wówczas między nimi relacje materialne, a między osobami relacje osobowe. Relacje materialne wyprzedza relacja istotowa kontaktowania się za pomocą własności formalnych. Jest ta relacja podstawą praktyki – zespołu relacji realnych kontaktujących fakty. Na jej gruncie tworzą się relacje materialne. Relacje materialne nie są w faktach wczeœniej niż relacje formalne. Jest tu pewna równowaga, gdyż fakt jest formą materialną. Własności materialne są pierwsze i podstawowe, gdyż właśnie pierwsza i podstawowa jest materia przejawiająca się we własnościach materialnych: realności, prawdzie, dobru, aktualności, odrębności, jedności, pięknie. Już zastajemy je w fakcie, gdy wywołane doznaniem elementów formalnych rozumienie faktualne skieruje nas w mowie wewnętrznej do oddziałującego na nas faktu. Wola zastaje te relacje na granicy faktualnego obszaru osoby i skłania do kontaktowania się z faktem. Kontaktowanie polega w poziomie poznania syntetycznego na akceptującym skierowaniu się do doznawanych elementów strukturalnych formy faktu i jego przejawów materii. Z pomocą relacji materialnych wiążemy się z przejawami materii drugiego faktu i poprzez te przejawy odnosimy się z podziwem do zapoczątkowującej ten fakt materii.
Interfakty osobowe stanowią podstawowe i pierwotne œśrodowisko osób. ŚŒwiat i przyroda są œśrodowiskiem wtórnym, chroniącym materię osób, ale wystarcza tylko faktom nieosobowym. Osobom potrzebne jest przebywanie wśród osób. Relacje osobowe oparte są na własnościach materialnych.
UOBECNIENIE – to przebywanie wśród osób jest ich obecnością opartą na własności aktualności, która jest fundamentalną własnością interfaktyczną. Relacje osobowe są więc postacią obecności – sprawują obecność i ją wyrażają. Tylko aktualność powoduje współobecnoœć faktów dokonującą się poprzez kontaktowanie. Kontaktowanie jest podstawowym interfaktem istotowym – dzięki niemu tworzone są interfakty osobowe.
AKCEPTACJA – własność realności dwu faktów osobowych powoduje relację życzliwego współprzebywania, czyli akceptacji. Realność jest podstawą współprzebywania, i jako taka staje się żródłem wartości, gdy się spełnia we wzajemnej akceptacji.
POJEDNANIE – własność odrębności i jedności wywołuje dążenie do jednoczenia osób we wspólnotach komórkowych (rodzina, związki partnerskie), regionalnych (wspólnota mieszkaniowa, miejska), globalnych (ludzkoœć). Jedność jako podstawa ludzkiej tożsamości nieustannie motywuje do likwidacji osobności i oddzielenia oraz jest podstawą dążeń do pojednania ludzkości przez przezwyciężanie kulturowych – artefaktycznych przeszkód rozłamowych.
OTWARCIE – tworzy się na podstawie oddziaływania osób swą własnością prawdy. Sama własność jest otwarciem się osób na siebie, udostępnianiem się sobie.
OCZEKIWANIE – powstaje w dwóch osobach na podstawie własności dobra i piękna, które jest ufnym powodem potrzeby trwania we wzajemnej akceptacji i otwarciu. Jest nadzieją, że każda osoba będzie zaakceptowana i obdarzona zaufaniem. Dobro jest tą własnością, która wywołuje w drugiej osobie zgodę na współprzebywanie i wzajemne otwarcie się na siebie. Dążenie do znalezienia się w powiązaniach przez akceptację i otwarcie stanowi nadzieję.
Interfakty formalne są oparte na własnościach formalnych i są jednokierunkowe. Budują się przez oddziaływanie faktów na jakieœ inne fakty, które odbierają ten wpływ swoimi elementami strukturalnymi. Jest to wpływ przyczyn formalnych na konstytuowanie się formy faktu. Np. fakty rozumne uzyskują wiedzę, fakty nierozumne doznają wrażeń, fakty wegetatywne doznają skutków katalizujących przemiany, substancje chemiczne w wyniku powinowactwa otrzymują nowe własności. Interfakty formalne są podstawą kontaktowania z innymi faktami, które odbierają ich wpływ swoimi elementami strukturalnymi, a poprzez to oddziaływanie aktualizują się relacje materialne pod postacią obecności. Interfakty formalne różnią się od materialnych tym, że wywołują skutki różne od siebie. Są jednak ważne i potrzebne, gdyż wspierają w trwaniu relacje osobowe, a także materialne. Potrzebne są do chronienia relacji osobowych, chronienia istnienia materialnego faktów i ich materialnych własności.
