Paradygmat metafizyki praktycznej

Paradygmat metafizycznej praxis wyznacza podstawowe zadania, cele i umiejętnośœci dla adepta metafizyki:

1. Przezwyciężenie dotkliwej abstrakcyjnośœci poznawczej obowiązującej w kulturze. Ludzie nie kontaktują się z rzeczywistym faktem, interesuje ich tylko jego abstrakcyjnie ujęty okreœlony aspekt. Uniemożliwia to całościowe syntetyczne rozumienie faktów, w których poszukuje się nowych potrzebnych własności określonych potrzebami cywilizacyjnymi. Powoduje to oddzielenie człowieka od faktów oraz zastój w rozwoju duchowym i ograniczenie jego możliwości praktycznych.

2. Przejœcie do paradygmatu faktualistycznego, umożliwiającego nawiązanie realnego kontaktu z faktem na sposób rozumienia faktualnego. Ograniczanie się tylko do wybranych aspektów powoduje utratę intuicji twórczych i brak postępu w procesie metafizycznych przemian.

3. Opanowanie syntetycznego rozumienia faktualnego – stanowiącego główne centrum metafizycznej inteligencji i metafizycznej praxis – kontaktującej metafizyka z jednostkowym faktem materialnym. Rozumienie faktualne jest trwaniem metafizyka przy prawdzie i dobru faktualnym, które są relacyjnymi atrybutami faktu materialnego.

4. Opanowanie stale kultywowanego kontaktu z faktem, który staje się faktualnością polegającą na kierowaniu się metafizyka do faktów materialnych w sposób wszechstronny. Aby faktualność stała się trwałym wyposażeniem metafizyka, trzeba jeszcze intelektu analitycznego, który abstrahuje od wygenerowanego przez intelekt syntetyczny rozumienia faktualnego i wytwarza sądy, zdania i rozumowania w postaci formuł metafizycznych.

5. Dystansowanie wiedzy, która nie jest faktualnością, gdyż nie kontaktuje z realnymi faktami za pomocą rozumień faktualnych. Rozumienia faktualne generowane w intelekcie syntetycznym (prawej półkuli mózgu) wyprzedzają wiedzę i są fundamentem wszechstronnego ujmowania faktów materialnych w metafizyce. Wiedza nie kontaktuje z rzeczywistością, gdyż jest zawsze abstrakcją od niewyraŸnych rozumień faktualnych.

6. Osiąganie adekwatnoœści wiedzy z rozumieniami faktualnymi przez zastosowanie najpierw abstrakcji pojęciowej, a następnie stopniowej konkretyzacji pojmowania faktu i ujmowanie poszczególnych jego aspektów.

7. Stosowanie nowego faktualistycznego paradygmatu metafizycznego polegającego na abstrakcji dokonywanej przez intelekt analityczny od całościowego rozumienia faktu, jakie w kontakcie z faktem generuje intelekt syntetyczny.