Ontologia faktu naturalnego (faktologia)

WPROWADZENIE  DO FAKTOLOGII

Uprawianie metafizyki jest służbą, misją i powołaniem do pracy dla dobra człowieka i całej ludzkości. Postuluje ona zastosowanie bilateralnego paradygmatu poznawczego i praktycznego w celu poszerzania sfery wolności w życiu społecznym, gospodarczym, politycznym. Wolność to głównie możność kierowania się do realnych faktów materialnych w życiu codziennym.

Metafizyka jednak przede wszystkim poszerza znacznie obszar osobistej wolności, przezwyciężając agnostycyzm i zbliżając człowieka do prawdy realnego faktu materialnego. Metafizyk dzięki temu osiąga wysokie szczyty uduchowienia i dochodzi do istoty rzeczywistości materialnej: kamienia filozoficznego. Jego praca metafizyczna z kamieniem filozoficznym ma pozytywne skutki dla społeczności ludzkiej, jak i życia osobistego metafizyka.

DEKONSTRUKCJA FAKTUALNA

Koncepcja działań metafizycznych prezentowana w tym blogu jest bilateralnym ujęciem faktu materialnego. Fakt ten jest rośliną, zwierzęciem, człowiekiem lub substancją chemiczną. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję do tego, aby z jednej strony kontaktować się z faktem poprzez niewyraźne jego rozumienie, a z drugiej aby abstrahować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Pierwsza domena metafizyczna zaprojektowana zgodnie z nowym bilateralnym paradygmatem badawczym i badająca realny, aktualny, odrębny i jednostkowy fakt materialny zostaje tu nazwana faktologią. Narzędziem faktologii staje się tu faktualizm – kolejna domena metafizyczna dobrze łącząca syntetyczne poznanie konkretne z analitycznym poznaniem abstrakcyjnym. Kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a analityczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dzięki stopniowej konkretyzacji ujęć abstrakcyjnych można jednak znacznie przybliżyć wyniki poznania do rzeczywistego faktu i jego syntetycznego rozumienia faktualnego. Ze względu na faktualistyczny paradygmat faktologia ta rezygnuje z wszelkiej sztywnej systemowości poprzez zastosowanie kontaktowania z faktem i dlatego zostaje ona sprowadzona do roli narzędzia ułatwiającego to kontaktowanie oraz nawiązywania z faktem relacji realnych – interfaktów. Faktologia nie jest tylko poglądem, jest także oglądem faktów materialnych, które stanowią realną rzeczywistość.

Pięć domen metafizyki praktycznej

1. Faktologia

Faktologia jako pierwsza domena metafizyce praktycznej jest jej ontologią. Intelekt syntetyczny (gnostyczny) generuje w kontakcie z faktem rozumienie faktualne, które jest empiryczne i z którego abstrahowane są pojęcia faktologiczne. Pojęcia te ujmują poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego niewyraźne rozumienie. Intelekt analityczny (epistemiczny) dokonuje poszczególnych czynności abstrahowania – identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i formalnych. Dalsza konkretyzacja polega na [4] identyfikacji atrybutów materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawów materii faktu jako jego prawdy, dobra i piękna. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjœcia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje się do [6] identyfikacji relacji realnych faktu, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność) oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania.

2.Faktualizm

Faktualizm – jako druga domena metafizyczna – przedstawia epistemologiczną konkretyzację działań metafizycznych. Identyfikuje on relację realną jako bilateralne poznanie człowieka, które jest podstawą nowego paradygmatu metafizycznego. W nowożytności pojawił się fundamentalny błąd powodujący rozpoczynanie filozofii od poznania. Poznanie jest zawsze wtórne – pierwszy jest zawsze fakt materialny. W ten sposób niewyraźne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji faktologicznej, jaką jest sama [8] relacja poznania. Faktologia identyfikuje tę relację – ale jej badanie zostawia teorii poznania, którą tutaj nazwano faktualizmem. Faktualizm oparty jest na empirycznych danych dotyczących umysłu, który zarządza mózgiem składającym się z dwóch półkul inaczej zbudowanych i inaczej funkcjonujących. Faktualizm jest bilateralną teorią poznania epistemologiczno-gnoseologiczną, która jest podstawą działań metafizycznych opartych na ludzkiej praxis – czyli kontaktowaniu się z faktem materialnym. Ta praxis jest Ÿźródłem ludzkiego poznania syntetycznego (gnosis) i skutkuje abstrahowaniem od niego w postaci wytwarzania abstrahującej od niego wiedzy (episteme).

3.Faktonomia

Faktonomia jest trzecią domeną w metafizyce praktycznej. Jest ona aksjologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona esencję metafizyki, która pozwala na określenie drogi do jej głównego celu, jakim jest mądrość. Ze względu na formułowanie norm faktualnych została ona nazwana faktonomią. Jest ona kolejną konkretyzacją, w której przedmiotem badania jest [9] realna relacja postępowania metafizycznego – czyli metafizyczna praxis. Faktonomia jest teorią wartości. Formułuje ona, czym są wartości jako trwanie relacji osobowych i trwanie relacji realnych. Trwanie tych relacji jest wartością, gdyż często podtrzymuje i chroni ludzkie życie, uzdrawia lub wskrzesza do życia, oraz chroni przed cierpieniem i ubóstwem lub czyni bogatszym, wartościowszym. Wartości takie stają się celami metafizycznego działania.

4.Faktualność

Faktualność to piąta domena w metafizyce praktycznej. Jest ona gnoseologiczną konkretyzacją działań metafizycznych. Przedstawia ona zagadnienia pozwalające na uszczegółowienie drogi władz poznawczych do prawdy, dobra i piękna faktualnego. Ze względu na formułowanie norm faktualnych jest to zagadnienie faktualności władz poznawczych. Jest ona konkretyzacją faktonomiczną i faktualistyczną. Porusza ona zagadnienia więzi metafizyka z kamieniem filozoficznym na płaszczyźnie ontologicznej, faktonomicznej, faktualistycznej. Ten model jest już kwintesencją rzeczywistejpraxis metafizycznej.

5.Faktonika

Faktonika jest czwartą domeną w metafizyce praktycznej. Treścią tej domeny są ludzkie wytwory składające się ze skonfekcjonowanej materii faktualnej. Faktonika jest konkretyzacją zagadnień związanych z materią artefaktów materialnych. Jest to bardzo duży obszar cywilizacyjno-kulturowy, który leży poza dotychczas przedstawionymi modelami działań metafizycznych. W modelu tym opracowuje się [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów – a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Faktonika to scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży się tu do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami zastosowanymi do analizy artefaktów. Jest to obszar działań metafizycznych dotyczących wszelkich wytworów ludzkich – a więc obszar cywilizacyjny i kulturowy. Dzięki faktonice również może on podlegać metafizycznej praxis.

Teren działań metafizycznych

Terenem działań metafizyka jest obszar funkcjonowania jego umysłu w relacji z faktem materialnym, a następnie struktura wewnętrzna faktu materialnego. Modyfikowanie poprzez działania metafizyka niektórych własności faktu określonych przez jego przyczyny wewnętrzne, dokonane będzie poprzez odwołanie się do jego przyczyn zewnętrznych.

Centralną sprawą będą tu formuły zachowania faktualności władz poznawczych metafizyka, dzięki którym zachodzi kontaktowanie się z faktem materialnym.

Terenem działań metafizycznych jest zatem bilateralny umysł ludzki: syntetyczny (prawa półkula mózgu) i analityczny (lewa półkula mózgu). W ten sposób ujęty zostanie bilateralny (dwustronny) charakter metafizyki wynikający z bilateralności mózgu ludzkiego. W praxis metafizycznej uczestniczy sfera syntetyczna ze swoim siedliskiem w prawej półkuli mózgu, i sfera analityczna jako domena lewej półkuli mózgu Te dwie funkcje intelektualne mają odrębne zadania i przedmioty działania:
– funkcja syntetyczna (gnosis) – za pomocą której metafizyk kontaktuje się z faktem materialnym poprzez bierne odbieranie informacji całościowej o nim i która generuje rozumienie faktu oraz daje pełną orientację o jego otoczeniu;
– funkcja analityczna (episteme) – za pomocą której metafizyk dokonuje zapisu szczegółowych informacji o spotkanym fakcie materialnym w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej – co jest wytwarzaniem metafizycznej wiedzy faktualnej w postaci formuł i procedur.

Procedura praktyki metafizycznej

Praktyka metafizyczna polega na kontaktowaniu się ze spotkanym faktem materialnym. Kontaktowanie to oparte jest na bilateralności umysłu metafizyka, który kontaktuje się z faktem za pomocą intelektu syntetycznego, a następnie abstrahuje od treści faktualnej poszczególne aspekty tego faktu, poprzez które metafizyk otrzymuje coraz bardziej konkretny obraz faktu. Metoda abstrakcji i stopniowej konkretyzacji polega na kontrolowanym odejœściu metafizyka od realności empirycznej faktu materialnego, aby w jej wyniku otrzymać uproszczony model tego faktu, a następnie stopniowo go uzupełniać poprzez wprowadzanie doń pominiętych uprzednio aspektów empirycznych. Celem tych zabiegów jest otrzymanie dostatecznie dokładnego obrazu faktu materialnego potrzebnego dla metafizycznej praktyki życia codziennego.

Zgodnie z powyższym metafizyka faktu materialnego będzie sformułowana jako ciąg modeli, z których każdy następny będzie konkretyzacją poprzedniego o jakiœś istotny jego aspekt. Konkretyzując poszczególne modele faktu, uzyskuje się model ostatni – dostatecznie bliski empirycznym faktom materialnym, który w założeniu ma być przydatny do życia codziennego metafizyka (praktyka metafizyczna). Struktura faktualistycznej metafizyki polega na tym, że pierwszy model jest najbardziej wyabstrahowany, a kolejne jego konkretyzacje zmierzają do modelu realistycznego, a więc przydatnego w praktyce metafizycznej życia codziennego.

Zastosowana tu zostanie również metoda rekonstrukcji i parafrazy wcześniejszych ujęć i koncepcji filozoficznych przydatnych dla metafizyka, które opracowane były przez filozofów starożytnych i współczesnych. Rekonstrukcji będzie tu podlegać szczególnie teoria czterech przyczyn Arystotelesa, a parafrazie poddana zostanie arystotelesowska teoria aktu i możności, w której aktem jest materia, a możnością zawartość formalna faktów materialnych.

Paradygmat metafizyki praktycznej

Paradygmat metafizycznej praxis wyznacza podstawowe zadania, cele i umiejętnośœci dla adepta metafizyki:

1. Przezwyciężenie dotkliwej abstrakcyjnośœci poznawczej obowiązującej w kulturze. Ludzie nie kontaktują się z rzeczywistym faktem, interesuje ich tylko jego abstrakcyjnie ujęty okreœlony aspekt. Uniemożliwia to całościowe syntetyczne rozumienie faktów, w których poszukuje się nowych potrzebnych własności określonych potrzebami cywilizacyjnymi. Powoduje to oddzielenie człowieka od faktów oraz zastój w rozwoju duchowym i ograniczenie jego możliwości praktycznych.

2. Przejœcie do paradygmatu faktualistycznego, umożliwiającego nawiązanie realnego kontaktu z faktem na sposób rozumienia faktualnego. Ograniczanie się tylko do wybranych aspektów powoduje utratę intuicji twórczych i brak postępu w procesie metafizycznych przemian.

3. Opanowanie syntetycznego rozumienia faktualnego – stanowiącego główne centrum metafizycznej inteligencji i metafizycznej praxis – kontaktującej metafizyka z jednostkowym faktem materialnym. Rozumienie faktualne jest trwaniem metafizyka przy prawdzie i dobru faktualnym, które są relacyjnymi atrybutami faktu materialnego.

4. Opanowanie stale kultywowanego kontaktu z faktem, który staje się faktualnością polegającą na kierowaniu się metafizyka do faktów materialnych w sposób wszechstronny. Aby faktualność stała się trwałym wyposażeniem metafizyka, trzeba jeszcze intelektu analitycznego, który abstrahuje od wygenerowanego przez intelekt syntetyczny rozumienia faktualnego i wytwarza sądy, zdania i rozumowania w postaci formuł metafizycznych.

5. Dystansowanie wiedzy, która nie jest faktualnością, gdyż nie kontaktuje z realnymi faktami za pomocą rozumień faktualnych. Rozumienia faktualne generowane w intelekcie syntetycznym (prawej półkuli mózgu) wyprzedzają wiedzę i są fundamentem wszechstronnego ujmowania faktów materialnych w metafizyce. Wiedza nie kontaktuje z rzeczywistością, gdyż jest zawsze abstrakcją od niewyraŸnych rozumień faktualnych.

6. Osiąganie adekwatnoœści wiedzy z rozumieniami faktualnymi przez zastosowanie najpierw abstrakcji pojęciowej, a następnie stopniowej konkretyzacji pojmowania faktu i ujmowanie poszczególnych jego aspektów.

7. Stosowanie nowego faktualistycznego paradygmatu metafizycznego polegającego na abstrakcji dokonywanej przez intelekt analityczny od całościowego rozumienia faktu, jakie w kontakcie z faktem generuje intelekt syntetyczny.

Metafizyczne problemy praktyczne

Metafizyczne problemy praktyczne

Celem działań metafizyka jest sam fakt materialny, który ma stać się przedmiotem oddziaływań metafizycznych. Cel ten wymaga identyfikacji przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych konkretnych faktów i artefaktów materialnych. Narzędziem badań metafizyka jest zastosowanie bilateralnej metodologii poznania z wykorzystaniem bilateralnego umysłu. Metodologia ta oparta jest: 1) na syntetycznej identyfikacji faktu materialnego, 2) na faktualnej abstrakcji i jej stopniowej konkretyzacji, 3) w końcu na formułowaniu zasad kontaktowania się z nim.

Dzięki bialateralnemu syntetyczno-analitycznemu podejśœciu fakt materialny stanie się całkowicie dostępny poznawczo i praktycznie w działaniach metafizyka. Takie postępowanie umożliwia rzeczywiste kontaktowanie się z realną rzeczywistością i wykonywanie działań, w których metafizyk jest aktywnym uczestnikiem i składnikiem.

Problemy szczegółowe

Metafizyk aby się nauczyć swojej sztuki, musi wykonać następujące czynności:

1. Rekonstrukcję arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn zgodnie ze stanem współczesnej wiedzy empirycznej i sformułowanie jej aktualnej formuły przydatnej do metafizycznej identyfikacji konkretnych faktów materialnych będących przedmiotem jego działań.

2. Sformułowanie bilateralnej koncepcji umysłu jako podstawy budowy bilateralnej teorii poznania faktu materialnego i kontaktowania z nim (faktualizm).

3. Sformułowanie podstaw bilateralnej teorii aksjologicznej dotyczącej faktu materialnego (faktonomia).

4. Sformułowanie zasady faktualności władz poznawczych polegającej na adekwatnoœci treści poznanych i faktu materialnego (gnoseologia).

5. Sformułowanie zasad poznawczego wyodrębniania faktów użytych do wytwarzania towarów (faktonika).

6. Szukanie konsekwencji kulturowych dotychczasowego ignorowania bilateralności umysłu oraz zasad ich przezwyciężania za pomocą metafizyki.

7. Formułowanie podstaw oddziaływania metafizycznego jako formy usuwania błędów cywilizacyjnych i naprawiania œświata.

Cel badań metafizycznych

Cel badań metafizycznych

Celem badań metafizycznych jest zidentyfikowanie kamienia filozoficznego (materii pierwszej) i jego zastosowanie w praktyce życia codziennego. Metafizyk jest praktykiem – dlatego potrzebuje bilateralnego paradygmatu postępowania wobec faktu materialnego. Dzięki zastosowaniu bilateralnego paradygmatu fakt materialny przestaje być abstrakcją tworzoną w sferze czysto semantycznej i staje się rzeczywistym konkretnym obiektem dostępnym w praktyce metafizycznej. Metafizyk kontaktuje się z faktem intuicyjnie i ujmuje go syntetycznie, a następnie analizuje go poprzez analityczną abstrakcję i stopniową konkretyzację, aby w końcu otrzymać dla niego metafizyczną formułę.

Motywem wyjśœciowym metafizyka jest rozpoznanie struktur wewnętrznych faktów materialnych poprzez rozpoznanie ich przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych. Motywem docelowym jest sformułowanie procedury metafizycznej dla konkretnego faktu poprzez zastosowanie bilateralnej teorii faktu materialnego przekraczającej zjawiskową powłokę faktów. Głównym celem praktyki metafizycznej jest formułowanie procedur metafizycznych wpływania na fakty i na ich relacje z innymi faktami (interfakty). Metafizyka praktyczna za cel stawia sobie opracowanie bilateralnych podstaw metodologicznych posługiwania się pentagramem pięciu domen metafizycznych, za pomocą których metafizyk eksploruje fakty materialne. W metafizyce stosuje się prawo czterech pierwszych zasad i prawo czterech domen w ich składowej ontologicznej, epistemologicznej, gnoseologicznej oraz aksjologicznej. Stosuje się również piątą esencję – kwintesencję jako faktualnoœść – jednoœść poznania i faktu. Metafizyczne domeny oparte zostaną na identyfikacji przyczyn materialnych i formalnych faktów (faktologia), artefaktów (faktonika), stosowaniu bilateralnych zasad ich poznawania (faktualizm), na wartoœściowaniu ich relacji realnych z innymi faktami (faktonomia) oraz osiąganiu stanu w pełni adekwatnego kontaktowania z faktami, czyli faktualności.